ข้างกล่องเขียนว่ายี่สิบนาที เขาตั้งนาฬิกาจับเวลาในครัวไว้ยี่สิบสองนาที อย่างที่ทำทุกหกสัปดาห์มาสิบเอ็ดปีจากยี่สิบหกปีที่แต่งงานกัน นับตั้งแต่ครั้งแรก ที่เขาล้างออกเร็วเกินไป และเธอไปทำงานพร้อมประกายสีทองแดงบนผมที่ไม่มีใครใจร้ายพอจะทัก
เธอนั่งตะแคงบนเก้าอี้ ผ้าขนหนูผืนเก่าคลุมไหล่ ด้านหน้าเธอทำเองหน้ากระจก ด้านหลังเป็นหน้าที่ของเขา ตรงนั้นคือส่วนเดียวของตัวเธอที่เธอมองไม่เห็น และในครั้งแรกที่ยื่นถุงมือให้เขา เธอก็ตัดสินใจแล้วว่า ถ้าจะมีใครสักคนได้รู้จักตรงนั้น ก็ขอให้เป็นเขา
คืนนี้ ขณะนาฬิกาจับเวลาเดินติ๊ก ๆ เธอพูดว่า "นี่กล่องสุดท้ายแล้วนะ" เขารอ "ฉันจะปล่อยให้ผมขาวขึ้นแล้ว"
เขาไม่เถียง และไม่ได้บอกว่าเธอจะดูสง่า ซึ่งถ้าพูดออกมา เธอคงไม่ยกโทษให้เขา เขามองท้ายทอยของเธอ อย่างที่คนเรามองทุ่งที่เดินข้ามมาแล้วนับพันครั้ง และกำลังจะได้เห็นมันในอีกฤดูหนึ่ง "งั้นรอบนี้จะค่อย ๆ ทำ" เขาว่า
พอนาฬิกาดัง เธอลุกขึ้นแล้วโน้มตัวลงเหนืออ่างล้างจาน เขาเปิดน้ำให้ไหลผ่านข้อมือด้านใน จนน้ำอุ่นเท่ากับตัวเธอ แล้วหยิบฝักบัวขึ้นมา เริ่มจากแนวไรผม
น้ำไหลออกมาเป็นสีน้ำตาล แล้วเป็นสีสนิม แล้วก็ใส เขายังไม่หยุด เขาถอดถุงมือออก แล้วสอดนิ้วเข้าไปในผมเปียกตรงต้นคอของเธอ นานหลังจากที่ไม่มีอะไรเหลือให้ล้างแล้ว
"ออกหมดแล้ว" เธอพูดลงไปในอ่าง "รู้แล้ว" เขาตอบ และไม่หยุด นิ้วโป้งของเขาหาเจอกล้ามเนื้อสองเส้นที่โคนกะโหลก แล้วกดลงไป จนเธอได้ยินตัวเองส่งเสียงที่ครัวนี้ไม่ได้ยินมาหลายปี
ผ้าขนหนูเลื่อนหลุดจากไหล่ลงไปกองที่พื้น ไม่มีใครก้มลงเก็บ เขาโน้มตัวลงเหนือแผ่นหลังของเธอ น้ำอุ่นไหลผ่านมือของทั้งคู่ แล้วแนบริมฝีปากลงที่หลังใบหูของเธอ ตรงที่ผมสีเงินเส้นแรกงอกขึ้นเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน ตรงที่เขาเก็บรักษาไว้ให้เธอมาตลอด
"ปล่อยไว้อย่างนั้นแหละ" เธอพูด โดยไม่บอกว่าหมายถึงอะไร ก๊อกน้ำ ผมขาว หรือค่ำคืนที่เหลือ เขาจับเอวหมุนเธอให้หันมา ผมของเธอหยดน้ำลงบนอกเขา และไม่มีใครยื่นมือไปปิดน้ำเลย
