เขาจำไหล่ของเธอได้ก่อนจะจำใบหน้า — วิธีที่เธอครองพื้นที่ในห้อง ราวกับอากาศรอบตัวเธอถูกแกะสลักไว้โดยเฉพาะ
เธอหันมา และเจ็ดปีที่คั่นกลางพังทลายลงในทางเดิน ในเพลงที่เขาลืมเนื้อร้องไปแล้ว ในวิธีที่เธอทำให้เสื้อดีๆ ของเขาเสียหายอย่างตั้งใจ
"มาแล้ว" เธอพูด บาร์เทนเดอร์แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
"เธอรู้ว่าฉันจะมา"
"รู้ว่าอาจจะมา"
มือของเธอแตะต้นคอเขาดังเช่นเคย — ราวกับเธอฝากไว้ที่นั่นแล้วมาตรวจว่ากลอนยังทำงานอยู่ไหม ยังทำงานอยู่
"ยังโกรธอยู่ไหม" เธอถาม
"ใช่"
"ดีแล้ว"