Skip to main content

รายการทั้งหมดคนแปลกหน้า1 นาที

ห้องหนึ่งข้างหน้า

A woman with a sleek chin-length black bob, her eyes closed and her head tipped back, a dark wool coat open and slipping off one bare shoulder over a black satin slip, leans against a bearded Black man with close-cropped hair in a white shirt open at the collar, his mouth at her shoulder and one hand at her waist; behind them a gilt-framed landscape painting hangs under a brass picture light in a dark gallery.
Last room.

พิพิธภัณฑ์เปิดดึกทุกคืนวันศุกร์ในเดือนพฤศจิกายน พอสามทุ่มครึ่ง ยามก็เริ่มดับไฟห้องแสดงภาพเหมือนปิดไฟในบ้าน ทีละห้อง จากปลายสุดเข้ามา ไม่รีบและไม่ขออภัย

เธอมาคนเดียวเหมือนทุกสัปดาห์ เขาก็เช่นกัน ทั้งคู่เห็นกันในห้องที่สอง ห้องที่สี่ แล้วก็ข้างตู้กระจกใส่กระดุมที่ไม่มีใครอธิบายได้ ยังไม่เคยพูดกันสักคำ ทุกครั้งคนหนึ่งจะพบว่าอีกคนอยู่ที่นั่นก่อนแล้ว

เสียงสวิตช์ดังแคร็กอยู่ที่ไหนสักแห่งข้างหลัง ห้องที่เพิ่งออกมาดับมืดลง ช่องประตูกลายเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าแห่งความว่างเปล่า "เมื่อกี้คือห้องภาพดัตช์" เขาพูด ถ้อยคำแรกที่คนหนึ่งมอบให้อีกคน "ผมยังดูภาพดัตช์ไม่จบเลย"

"ฉันก็ยังไม่จบ" เธอพูดทั้งที่เดินไปแล้ว "มาเถอะ"

ทั้งสองจึงเดินนำหน้าความมืด ไม่เร็ว เพราะในพิพิธภัณฑ์ไม่มีใครวิ่ง มีแต่ก้าวไปข้างหน้า ห้องแล้วห้องเล่า พูดถึงทุกสิ่งบนผนัง และไม่พูดถึงสิ่งใดนอกผนัง ว่าจิตรกรเก็บอะไรไว้เมื่อปล่อยมือให้เขียนไม่เสร็จ ทำไมท้องฟ้าจึงมักถูกวาดเป็นอย่างสุดท้าย

เขาเข้ามาจากสายฝน ฝนยังติดอยู่ในขนแกะที่ปกเสื้อ เธอยืนใกล้พอจะได้กลิ่นมัน และเขายืนใกล้พอจะเลิกแกล้งอ่านป้ายเล็ก ๆ นั่น

ห้องสุดท้ายเล็ก มีภาพเดียว ประตูแง้มอยู่ในบ้านยามค่ำคืน แสงตะเกียงทอดบนพื้นเป็นแถบสีเหลืองยาว มีม้านั่งตัวหนึ่ง ไม่มีใครนั่ง ตามทางเดิน ฝีเท้าของยามใกล้เข้ามาอย่างไม่รีบ แล้วหยุด กุญแจหมุนอยู่ในกล่อง

"ห้องสุดท้ายแล้ว" เขาพูดเกือบอ่อนโยน เธอรู้สึกว่าเขาหันจากประตูที่เปิดอยู่ในภาพมาหาเธอ

แล้วไฟก็ดับ ทันทีและทั้งหมด เหลือเพียงเสียงของคนสองคนที่ตัดสินใจจะเงียบ ลมหายใจของเขา แขนเสื้อแตะกับแขนเสื้อ เธอเอี้ยวหน้าไปเท่าที่จำเป็น เพียงหนึ่งนิ้ว

ข้างนอกบนบันไดหน้า ความหนาวมาเหมือนความเห็นที่สอง เธอทำถุงมือหายข้างหนึ่งที่ไหนสักแห่งในความมืด มือของเธออยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ตของเขาแทน สอดประสานกับมือเขา และนั่นไม่ใช่ถุงมือ

"ผมควรบอกชื่อของผมให้คุณรู้" เขาพูด "ยังก่อน" เธอดึงเขาลงบันไดไปทางหน้าต่างบานเดียวที่ยังสว่างบนถนน "ไว้ถามฉันในห้องถัดไป"