เธอบอกให้เขารอ แค่รอเท่านั้น อย่าขยับ อย่าพูด อย่าช่วย
เคาน์เตอร์ครัวเย็นชาแนบฝ่ามือเมื่อเธอโน้มตัวไปข้างหน้า และเขาก็เห็นชัดแจ้งในสิ่งที่เธอวางแผนไว้ — เห็นว่าเขาจะต้องอดทนรอคอยส่วนใดของคืนนี้
เขาเคยอดทนต่อสิ่งที่หนักกว่านี้มาแล้ว เพื่อสิ่งที่น้อยกว่านี้ ประตูโรงรถที่เปิดตีสามเดือนกันยายนนั้น วิธีที่เธอมักหยุดชะงักก่อนถึงส่วนของเรื่องที่รู้ว่าจะโดนใจ สี่เดือนที่เธอใช้ตัดสินใจว่าจะกลับมาหรือเปล่า และแปดวินาทีที่ใช้ตัดสินใจว่าจะกลับ
กระดุมสามเม็ดหลุดออกก่อนที่เธอจะเรียกชื่อเขา เธอเรียกชื่อเขาเสมอเหมือนคำตอบของคำถามที่เขาไม่เคยกล้าถาม
เขาไม่ขยับ ไม่พูด
เขาได้รับคำสั่งให้รอ