Skip to main content

รายการทั้งหมดรุ่งสางหลังคืนนั้น1 นาที

สายตาสั้น

A Japanese woman with long dark hair, bare-shouldered under a white sheet, lies face to face with a bare-chested Black man with a trimmed beard in bed; she rests her hand on his chest, holding a pair of folded tortoiseshell glasses, their faces a few inches apart in soft grey-gold morning light.
Close enough.

เธอตื่นขึ้นในห้องที่ไม่ยอมชัดเจนขึ้นมา — หน้าต่างเป็นเพียงรอยเลือนจาง กรอบประตูละลายหายไปในผนังอย่างนุ่มนวล และปลายเตียงอีกด้านมีรูปร่างอุ่น ๆ ที่เธอจำได้เพียงเพราะขนาดที่พอดีและลมหายใจของมัน

แว่นตาของเธออยู่ที่โถงทางเดิน พับไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ตที่เธอแขวนไว้เองในความมืด โดยไม่ทันคิดด้วยซ้ำว่ามันจะตกไปอยู่ตรงไหน การตัดสินใจนั้นดูสมเหตุสมผลตอนตีหนึ่ง แต่ตอนนี้มันดูสมเหตุสมผลน้อยลง เมื่อเพดานกลายเป็นความว่างเปล่าสีขาว และเสียงของเขาจากระยะที่เธอวัดไม่ได้ กำลังถามว่าเธอตื่นหรือยัง

"เดี๋ยวผมไปหยิบให้" เขาพูดพร้อมกับลุกขึ้นทันที และกลับมาเร็วกว่าที่ความยาวของโถงทางเดินควรจะอนุญาต แว่นตาวางอยู่บนฝ่ามือที่แบออก ราวกับเป็นของที่เขากำลังคืนมากกว่าจะมอบให้

เธอมองมือของเขา มือนั้นเธอมองเห็น — สิ่งที่อยู่ใกล้เธอมองเห็นเสมอ นั่นไม่เคยเป็นปัญหา — และเหนือมือขึ้นไป เป็นเพียงเงาเลือนที่เธอจำได้แค่จากเค้าโครง กว้างพอ นิ่งพอ อดทนพอที่จะเป็นเขา

"ยังก่อน" เธอพูด และไม่รับมันมา

เขานิ่งไป แว่นตายังคงเปิดอยู่บนฝ่ามือ รอให้เธออธิบายความต้องการที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังคิดไม่ทะลุ "งั้นเข้ามาใกล้ ๆ สิ" เธอพูด "ใกล้แค่ไหนก็ได้เท่าที่จำเป็น เพื่อให้คุณเลิกเป็นแค่เงาเลือน ๆ"

เขาวางแว่นตาลงบนผ้าปูที่นอนระหว่างพวกเขา — ปิดอยู่ พับอยู่ เป็นการตัดสินใจที่เลื่อนออกไปมากกว่าจะตัดสินใจจริง ๆ — แล้วโน้มตัวเข้ามาจนใบหน้าของเขาค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละส่วนจากความเลือนราง เส้นเล็ก ๆ ที่มุมปาก หนวดเคราหนึ่งวัน และดวงตาของเขา — แต่ในระยะใกล้ขนาดนี้ สายตาของเธอเองกลับไม่ต้องปรับโฟกัสเลยแม้แต่น้อย

"นั่นไง" เธอพูด ราวกับเขาเพิ่งซ่อมแซมบางอย่าง เขาไม่ได้ขยับแว่นตาเข้าใกล้มือเธอแม้แต่นิ้วเดียว และไม่ถามว่าเธอจะทำอย่างไรกับห้องที่เหลือ กับโถงทางเดิน หรือกับเสื้อโค้ตที่รอคอยอยู่ข้างประตูเพื่อการตัดสินใจใด ๆ ของเธอ เรื่องนั้นก็รอได้เหมือนกัน

แว่นตายังคงปิดอยู่บนผ้าปูที่นอน ทุกสิ่งที่พ้นไปจากใบหน้าของเขายังคงเป็นเงาเลือนที่นุ่มนวลและให้อภัย และตราบใดที่เขายังอยู่ใกล้ขนาดนี้ เธอก็ปล่อยให้มันเป็นคำตอบเดียวที่ทั้งสองคนต้องการ