เธอโทรมา เพราะหน้าต่างติดแน่น แล้วเพราะตอนเวลาสิบเอ็ดโมงในวันพุธ เธอนึกไม่ออกว่าจะต้องการให้ใครมาอื่น
เขามาถึงพร้อมกระเป๋าเล็กๆ ใส่เครื่องมือที่เธอไม่รู้ว่าเขามี เธอทำชาเอาไว้ก่อนที่เขาจะกดกริ่ง แก้วสองแก้ว โดยไม่คิด แล้วเธอยืนในห้องครัวมองทั้งคู่
เขาเดินตรงไปที่หน้าต่างโดยไม่ถามว่าหน้าต่างไหน
เธออยู่ในช่องประตู เขาวางแจ็คเก็ตลงบนเก้าอี้ของเธอ เก้าอี้ที่เธอมีมาก่อนเขา เก้าอี้ที่เธอเก็บไว้ แล้วเขาทำงานกับกรอบหน้าต่างที่ทาสีด้วยมีดแบน เธอลืมความกว้างของมือเขา ไม่ใช่ว่าลืม เธอแค่หยุดพกมันไป
"ติดสีแล้ว" เขาบอก
"นั่นคงเป็นของฉันแล้ว"
เขาออกเสียงที่ไม่เป็นการหัวเราะจริงๆ
เมืองข้างนอกเปียก สีเหลืองและหมอกทั้งหมด เธอดูเขา เขาไม่ได้ดูเธอ ความระมัดระวังที่เขาให้กับของเธอ มุมโค้งเฉพาะของศอก
"นานแล้วนะ" เธอพูด "สองปีตั้งแต่เดือนมีนาคม" เขาพูด เธอไม่รู้ว่าเขากำลังนับ หรือเธอรู้ เพราะเธอก็นับเช่นกัน
หน้าต่างเปิดออกด้วยเสียงแตกต่ำ อากาศเย็นไหลเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ และยกสิ่งที่เธอไม่สามารถตั้งชื่อได้
เขาหันกลับ มีจุดสีตัวเล็กในผมเขา และมันสัมผัสเธออย่างทนไม่ได้ ด้วยวิธีที่เธอไม่เตรียมตัวไว้
"ฉันจะติดแถบกันอากาศให้" เขาพูด "เพื่อว่ามันจะไม่ติดอีก"
เธอพูดว่าดี เธอควรจะพูดอย่างอื่น แต่ชาเย็นลง เขากำลังสวมแจ็คเก็ต และเธอส่งแก้วของเขาให้เขาก่อนที่จะคิดว่ามันหมายความว่าอะไร ส่งแก้วของเขา เหมือนกับว่าเธอทำเช่นนี้มาตลอด