ทั้งสองตกลงกฎร่วมกันในรถ แต่มาถึงแยกกัน หมายความว่าเขาขับวนรอบตึกสองรอบ หลังจากส่งเธอลงก่อนถึงจุดนัดสองช่วงถนน เพื่อไม่ให้ดูเหมือนมาถึงพร้อมกัน
เขานั่งเก้าอี้บาร์ที่เว้นจากเธอไปหนึ่งตัว ไม่ใช่ติดกัน วางเสื้อคลุมไว้บนตัก ราวกับเป็นคนที่ตั้งใจอยู่แค่นาทีเดียว และไม่มองเธอเลยตลอดช่วงที่สั่งเครื่องดื่ม
"เธอดื่มอะไร" เขาถามบาร์เทนเดอร์ เอียงศีรษะไปทางเธอ น้ำเสียงเกือบจะถูกต้องทุกอย่าง — เพียงแต่คนแปลกหน้าจะถามเธอเอง ไม่ใช่ถามบาร์เทนเดอร์
"ผมไม่ทราบครับ" บาร์เทนเดอร์ตอบ "ถามเธอเองสิครับ"
เขาหันมาทางเธออย่างจริงจังในครั้งนี้ รอยยิ้มครึ่งหนึ่งแบบคนแปลกหน้าที่มาช้าไปจังหวะหนึ่ง "คุณดื่มอะไรดีครับ"
"อะไรก็ได้ที่เขาดื่ม" เธอตอบ เอ่ยชื่อวิสกี้แทนที่จะเป็นไรย์ซึ่งเป็นเครื่องดื่มจริงของเธอ แล้วมองดูคำนั้นกระทบเขาเหมือนเหรียญที่หล่นลงพื้น
"เธอไม่ได้ดื่มอันนั้นนี่" เขาพูดออกไปก่อนจะห้ามตัวเองทัน แล้วทั้งสองก็ไม่พูดอะไรอีกเลย นานพอดีกับเวลาที่ชีวิตแต่งงานต้องใช้ในการปีนกลับออกมาจากประโยคหนึ่งประโยค
เขาตั้งสติได้ก่อน หัวเราะเบาๆ พูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงที่ทำให้ผู้ชายแปลกใจได้ แล้วถามราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ ว่าเธอมาที่นี่บ่อยไหม "ไม่เคยเลยค่ะ" เธอตอบ ซึ่งบังเอิญเป็นความจริง และในขณะเดียวกันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลย
เครื่องดื่มมาถึง เขาปล่อยแก้วของตัวเองให้มีหยดน้ำเกาะอยู่บนบาร์ แล้วเลื่อนอีกสิ่งหนึ่งไปตามพื้นไม้แทน — คีย์การ์ดในซองกระดาษ หมายเลขห้องเขียนไว้บนฝาซอง ด้วยลายมือที่เธออ่านจากรายการของซื้อของมาสิบหกปีแล้ว
"สี่-หนึ่ง-หนึ่ง" เขาพูดกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งตามกฎของคืนนี้ เขาไม่ควรรู้จักชื่อของเธอ
เธอพลิกซองนั้นครั้งหนึ่งโดยไม่เปิดออก เหมือนพลิกไพ่ใบที่รู้อยู่แล้วว่าเป็นดอกอะไร แล้วลุกขึ้นยืน และก็ไม่ได้เอ่ยชื่อเขาเช่นกัน
ประตูลิฟต์เริ่มเปิดออกแล้วตอนที่เขาตามเธอมาทัน ใกล้กันพอแล้วในตอนนี้จนกฎทั้งหมดเงียบหายไปเอง และทั้งสองไม่พูดอะไรเลยขณะที่ประตูปิดลงระหว่างล็อบบี้กับทุกสิ่งที่ทั้งคู่รู้อยู่แล้วตั้งแต่อยู่ในรถว่ากำลังมุ่งหน้าไปหา