เสียงเคาะดังขึ้นตอนเก้าโมง สุภาพ ไม่เคอะเขิน เป็นเสียงเคาะชนิดที่มีกุญแจหลักอยู่ข้างหลัง
เขาตื่นมาสักพักแล้ว นานพอจะได้มองเพดานเปลี่ยนจากสีเทาไปเป็นสีของลมหายใจที่กลั้นไว้ นานพอจะจดจำน้ำหนักที่แน่ชัดของแขนเธอบนซี่โครง และตัดสินใจว่าจะไม่ขยับมัน
“แม่บ้านค่ะ” ทางเดินพูด แล้วหลังจากหยุดอย่างมีมารยาท ก็เป็นความคิดโลหะเล็ก ๆ ของกุญแจ
เขาลุกขึ้นอย่างระวัง ค่อย ๆ เลื่อนออกจากใต้แขนเธอ แล้ววางแขนนั้นลงบนที่อุ่น ๆ ที่เขาเพิ่งลุกจากไป พรมเป็นพรมโรงแรมชนิดที่ไม่เย็นและไม่อุ่น ห้องมีกลิ่นฝนเมื่อคืนกับกาแฟที่ไม่มีใครในสองคนชง ชุดของเธอไปเจอพนักพิงเก้าอี้ที่โต๊ะ เสื้อเชิ้ตของเขาไม่ได้เจออะไรเลย
เขาเดินไปที่ประตูและเปิดออกสิบเซนติเมตร พอสำหรับป้าย ไม่พอสำหรับทางเดิน ห้ามรบกวน ด้วยตัวอักษรที่ใครบางคนเลือกมาเพราะมันดูสำรวม เขาแขวนมันไว้ที่มือจับด้านนอกแล้วปิดประตูก่อนที่ผู้หญิงในทางเดินจะขอโทษจบประโยค
กลอนล็อก ที่ไหนสักแห่งปลายทางเดิน รถเข็นเคลื่อนต่อไปยังห้องที่ผู้คนตื่นตรงเวลา
เขายืนอยู่ตรงนั้นนานกว่าที่จำเป็นหนึ่งวินาที ฝ่ามือข้างหนึ่งแนบอยู่กับประตู อย่างที่คนเราทำเมื่อเพิ่งตัดสินใจอะไรบางอย่างและอยากสัมผัสรูปร่างของมัน
พอเขาหันกลับมา ตาเธอเปิดอยู่
“ตื่นอยู่นี่เอง” เขาพูด
“กำลังดูอยู่ว่าคุณจะทำอะไร” เธอพูด
“แล้วไง”
“คุณแขวนป้ายแล้วนี่” เธอยกผ้าปูฝั่งที่ว่างขึ้น อย่างที่คนเปิดประตูค้างไว้ให้ใครสักคน “งั้นก็อย่าปล่อยให้เสียเปล่า”