เธอแต้มสูตรที่ยังไม่เสร็จลงบนข้อมือด้านในและโคนคอของเธอก่อนที่เขาจะนั่งลงด้วยซ้ำ สองจุดจากขวดเดียวกัน แล้วบอกเขาว่ายังอย่าเพิ่งเชื่อกลิ่นไหนทั้งนั้น
"ยี่สิบนาทีแรกของน้ำหอมมันโกหก" เธอพูดพลางปิดฝาขวด "เบอร์กามอต อัลดีไฮด์ — กลิ่นที่ดังที่สุดในการสูดครั้งแรกจะชนะเสมอ แต่มันไม่เคยเป็นความจริงของตัวน้ำหอมเลย คุณต้องรอให้ถึงดรายดาวน์"
"นานแค่ไหน" "นานเท่าที่มันต้องใช้" เธอยกข้อมือขึ้นมาระหว่างพวกเขาสองคน เป็นคำท้าที่แฝงมาในรูปคำสั่ง เขาก้มศีรษะลงไปหามันแบบเดียวกับที่คนเราก้มเข้าใกล้เปลวไฟที่มีคนบอกห้ามเป่าดับ
ริมฝีปากเขาหยุดอยู่ห่างผิวเธอแค่ลมหายใจเดียว ไม่แตะต้อง แล้วเขาก็สูดหายใจเข้าแทน — กลิ่นส้มมาก่อน คมและสว่าง จางลงไปแล้วตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่งจะเอ่ยชื่อมันออกมา
"มะนาว" "กลิ่นนั้นกำลังจางหายไป" "มีอะไรเขียว ๆ อยู่ข้างใต้" "กลิ่นนั้นก็กำลังจางไปเหมือนกัน" ชีพจรเธอเต้นตุบหนึ่งกระทบความนิ่งของเขา ใกล้ชิดกว่าที่เขาปล่อยให้ตัวเองเข้าใกล้สิ่งใดมานานแล้ว บางอย่างที่ทั้งคู่ไม่อยากพูดออกมาดัง ๆ คืนนี้
สิบนาทีผ่านไป กลิ่นส้มหายไปหมดแล้ว และมีบางอย่างที่กลมกล่อมกว่าเข้ามาแทนที่ อุ่นแทนที่จะสว่าง เขาพูดอย่างนั้นโดยไม่เงยหน้าขึ้น "ยังก่อน" เธอพูด ตอบคำถามที่เขาไม่เคยถาม
นาทีที่สิบเก้า ความสว่างสุดท้ายไหม้หายไปจากผิวเธอจนหมด และสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ก็นิ่งอยู่นานพอจะเรียกชื่อมันได้ในที่สุด — อำพัน บางอย่างที่คล้ายผิวอุ่น ๆ บางอย่างที่มีกลิ่นของสูตรน้อยลงแต่มีกลิ่นของตัวเธอมากขึ้น
"เอาละ" เธอพูด แล้วเงยหน้าไปด้านหลัง เผยจุดที่สองที่เธอแต้มน้ำหอมเอาไว้ ต่ำลงมา ที่โคนคอ ตรงที่แสงโคมจับประกายอุ่นเล็ก ๆ เอาไว้ ราวกับรอคอยอยู่เพื่อสิ่งนี้โดยเฉพาะ
