Skip to main content

รายการทั้งหมดการรอคอย1 นาที

ดรายดาวน์

Tight head-and-shoulders crop, no hands in frame: a pale, freckled woman with a short copper-red bob tips her head back with her eyes closed, baring her jaw and throat, one thin strap of her black camisole slipped off her bare shoulder; a lean East Asian man with short black hair and stubble leans his face close to her jaw with his eyes closed, his lips held a clear visible gap from her skin, his white shirt open over his bare chest; rows of amber glass vials sit blurred on a shelf in warm lamplight behind them.
Now.

เธอแต้มสูตรที่ยังไม่เสร็จลงบนข้อมือด้านในและโคนคอของเธอก่อนที่เขาจะนั่งลงด้วยซ้ำ สองจุดจากขวดเดียวกัน แล้วบอกเขาว่ายังอย่าเพิ่งเชื่อกลิ่นไหนทั้งนั้น

"ยี่สิบนาทีแรกของน้ำหอมมันโกหก" เธอพูดพลางปิดฝาขวด "เบอร์กามอต อัลดีไฮด์ — กลิ่นที่ดังที่สุดในการสูดครั้งแรกจะชนะเสมอ แต่มันไม่เคยเป็นความจริงของตัวน้ำหอมเลย คุณต้องรอให้ถึงดรายดาวน์"

"นานแค่ไหน" "นานเท่าที่มันต้องใช้" เธอยกข้อมือขึ้นมาระหว่างพวกเขาสองคน เป็นคำท้าที่แฝงมาในรูปคำสั่ง เขาก้มศีรษะลงไปหามันแบบเดียวกับที่คนเราก้มเข้าใกล้เปลวไฟที่มีคนบอกห้ามเป่าดับ

ริมฝีปากเขาหยุดอยู่ห่างผิวเธอแค่ลมหายใจเดียว ไม่แตะต้อง แล้วเขาก็สูดหายใจเข้าแทน — กลิ่นส้มมาก่อน คมและสว่าง จางลงไปแล้วตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่งจะเอ่ยชื่อมันออกมา

"มะนาว" "กลิ่นนั้นกำลังจางหายไป" "มีอะไรเขียว ๆ อยู่ข้างใต้" "กลิ่นนั้นก็กำลังจางไปเหมือนกัน" ชีพจรเธอเต้นตุบหนึ่งกระทบความนิ่งของเขา ใกล้ชิดกว่าที่เขาปล่อยให้ตัวเองเข้าใกล้สิ่งใดมานานแล้ว บางอย่างที่ทั้งคู่ไม่อยากพูดออกมาดัง ๆ คืนนี้

สิบนาทีผ่านไป กลิ่นส้มหายไปหมดแล้ว และมีบางอย่างที่กลมกล่อมกว่าเข้ามาแทนที่ อุ่นแทนที่จะสว่าง เขาพูดอย่างนั้นโดยไม่เงยหน้าขึ้น "ยังก่อน" เธอพูด ตอบคำถามที่เขาไม่เคยถาม

นาทีที่สิบเก้า ความสว่างสุดท้ายไหม้หายไปจากผิวเธอจนหมด และสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ก็นิ่งอยู่นานพอจะเรียกชื่อมันได้ในที่สุด — อำพัน บางอย่างที่คล้ายผิวอุ่น ๆ บางอย่างที่มีกลิ่นของสูตรน้อยลงแต่มีกลิ่นของตัวเธอมากขึ้น

"เอาละ" เธอพูด แล้วเงยหน้าไปด้านหลัง เผยจุดที่สองที่เธอแต้มน้ำหอมเอาไว้ ต่ำลงมา ที่โคนคอ ตรงที่แสงโคมจับประกายอุ่นเล็ก ๆ เอาไว้ ราวกับรอคอยอยู่เพื่อสิ่งนี้โดยเฉพาะ