นาฬิกาของเขาวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงของเธอแล้วตั้งแต่เธอตื่น สายหนังสีน้ำตาลขดงออยู่เหมือนสิ่งที่ยอมแพ้ต่อการรักษารูปทรงของตัวเอง
เขาแต่งตัวพร้อมสำหรับวันใหม่ก่อนที่เธอจะแต่งตัวพร้อมสำหรับอะไรเลย เสื้อเปิดอกคลุมกางเกงจากเมื่อคืน ยืนอยู่ที่หน้าต่างคำนวณเวลารถเมล์เที่ยว 9:10 น. ที่เขาเพิ่งพูดถึงเป็นครั้งแรก
"ต้องไปให้ทันรถคันนั้นไหม" เธอถาม "ดูท่าจะไม่" เขาตอบ และไม่ขยับจากหน้าต่าง
เธอหยิบนาฬิกาขึ้นมา เข็มทั้งสองหยุดนิ่งอยู่ที่สี่โมงสิบนาที — ชั่วโมงเดียวกับที่เธอค่อนข้างแน่ใจว่าเขาเลิกตอบเธอด้วยประโยคเต็มๆ แล้วหันไปตอบในความมืดแทน
"คุณลืมไขลานมัน" เธอพูด
"เมื่อคืนผมลืมหลายอย่าง" เขากลับมาที่เตียงเพื่อหยิบมัน เหมือนผู้ชายคนหนึ่งที่กลับไปหาสิ่งที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจว่ามีสิทธิ์อยากได้มันเป็นครั้งที่สอง
เธอไม่ยื่นมันให้เขา แต่จับข้อมือเขาไว้แทน — พลิกฝ่ามือขึ้น รัดสายนาฬิกาให้เขาเอง ช้าๆ ปลายหัวเข็มขัดหาตรงรูได้ในครั้งที่สอง นิ้วโป้งของเธอค้างอยู่นานเกินไปหนึ่งจังหวะตรงจุดที่ชีพจรเขากำลังทำบางอย่างที่สีหน้าของเขาไม่ได้ทำ
"มันหยุดแล้ว" เขาพูด มองเข็มที่นิ่งสนิท "ปล่อยมันไว้แบบนั้น" เธอพูด
เขาไม่ถามว่าเธอหมายความว่าอย่างไร และเธอก็ไม่เสนอคำอธิบาย และเป็นเวลานานที่ไม่มีใครมองไปที่นาฬิกาจริงๆ เรือนที่อยู่ข้างเตียงฝั่งเธอ เรือนที่จะบอกเขาได้ชัดเจนว่าเหลือเวลาอีกเท่าไรก่อนรถจะมา
ข้างนอก รถเมล์ถอนลมหายใจอยู่ริมถนนแล้วออกไปโดยไม่มีเขา เขานั่งลงที่ขอบที่นอนอีกครั้ง นาฬิกาบนข้อมือยังคงหยุดอยู่ที่สี่โมงสิบนาที และเขาไม่ได้เอื้อมมือไปหยิบเสื้อแจ็กเก็ต