ไฟท้ายรถลับหายไปตรงโค้งถนนปลายซอย แล้วก็ไม่เหลืออะไรอีกเลย — มีเพียงไฟหน้าระเบียง เสียงสปริงเกลอร์บ้านถัดไปสองหลัง และทางเข้าบ้านที่ผ่านมาสิบแปดปีไม่เคยเงียบขนาดนี้มาก่อน
มาร่าไม่ขยับ ทอมก็เช่นกัน ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้มาแล้วทุกครั้งที่มีการจากลาซึ่งมีความหมาย — รถโรงเรียน คืนพรอม รถขนของเดือนมิถุนายน — เพียงแต่ครั้งนี้จะไม่มีใครย้อนกลับมาเพราะลืมกระเป๋าไว้
"จบแล้วสินะ" เขาพูด ราวกับต้องลองพูดประโยคนี้ดูก่อนถึงจะเชื่อมันได้
"จบแล้วสินะ" เธอพูดตาม แต่คำเดียวกันกลับฟังดูต่างออกไปเมื่อออกจากปากเธอ — ไม่ใช่การจบเสียทีเดียว แต่เหมือนคำถามที่เธอยังไม่กล้าถามมากกว่า
บ้านด้านหลังทั้งคู่ยังคงสว่างไสวเหมือนเดิม ทุกหน้าต่างเปิดไฟไว้เพื่อลูกที่ตอนนี้กำลังขับรถเร็วอยู่บนทางหลวง กระเป๋าเดินทางวางอยู่เบาะข้าง คืนนี้ไม่มีใครต้องใช้รถ ไม่มีใครต้องไปรับ
เขาวางมือไว้ที่แผ่นหลังส่วนล่างของเธอ และมันทำให้เธอประหลาดใจ — ไม่ใช่เพราะการสัมผัสนั้นเอง พวกเขาสัมผัสกันมาแล้วนับพันครั้งโดยไม่ทันคิด แต่เพราะครั้งนี้ไม่มีรายการสิ่งที่ต้องทำติดมาด้วยอีกแล้ว ไม่มีข้าวกล่องต้องเตรียม ไม่มีใบอนุญาตต้องเซ็น
เธอหันตัวก่อน เขาสังเกตเห็นและหันตามทันที ทั้งคู่หมุนตัวอยู่ในทางเข้าบ้านราวกับท่าเต้นที่ถูกจัดไว้เมื่อหลายสิบปีก่อนและไม่เคยได้ซ้อมอีกเลยนับแต่นั้น
"ฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้เราจะทำอะไรกันต่อ" เธอพูด และเธอหมายความอย่างนั้นจริง ๆ เป็นคำถามจริงจังครั้งแรกในรอบนานมาก
"ผมมีไอเดียอยู่บ้างนะ" เขาพูดพลางเอื้อมมือไปที่ประตู — ไม่เชิงประตูหน้าบ้านเสียทีเดียว แต่เป็นคำสัญญาที่ซ่อนอยู่หลังมัน บ้านหลังนี้ เปิดกว้าง สว่างไสว และในที่สุดก็เป็นของทั้งสองคนอย่างแท้จริง
ด้านหลังพวกเขา สปริงเกลอร์ยังคงหมุนต่อไป สาดโค้งเล็ก ๆ ลงบนสนามหญ้าที่ไม่ต้องดูแลให้เรียบร้อยเพื่อสายตาใครอีกแล้ว ข้างในไฟทางเดินยังสว่างอยู่ ทั้งคู่ไม่มีใครรีบร้อนเดินเข้าไป