ถนนคอสเวย์จมน้ำวันละสองครั้ง และโผล่ขึ้นมาวันละสองครั้ง เจ้าของกระท่อมทิ้งเวลาไว้บนการ์ดใบหนึ่งข้างกาต้มน้ำ คืนวันอาทิตย์: โผล่ตอนห้าทุ่มสี่สิบ จมอีกทีตอนตีหนึ่ง หลังจากนั้นก็ต้องรอเที่ยงของพรุ่งนี้
เธอต้องเข้างานแปดโมง ถังน้ำมันเต็ม กระเป๋าวางอยู่ข้างประตู และเธอเดินลงมาที่กำแพงริมทะเลทั้งที่สวมโค้ตอยู่ เพื่อมองถนนด้วยตาตัวเอง ซึ่งเป็นวิธีหนึ่งที่จะยังไม่ตัดสินใจอะไร
เขาพบเธอที่เสาหลักสีขาว ซึ่งความลึกถูกทาไว้เป็นตัวเลขสีดำไล่ลงมาทีละฟุต ตัวเลขสูงสุดแห้งไปแล้ว รู้จักเขามาสามเดือน และนี่คือสุดสัปดาห์เต็มสุดสัปดาห์แรกของทั้งคู่ เขานั่งลงบนกำแพงข้างหลังเธอโดยไม่ถาม แล้วเปิดโค้ตของเขาห่อคลุมทั้งสองคน
ไออุ่นซึมผ่านเสื้อไหมพรมของเธอมา เหมือนสิ่งที่เขาเก็บไว้ให้ “น้ำนิ่ง” เขาพูดลงบนเส้นผมเธอ “น้ำทะเลหยุดไหล สักครึ่งชั่วโมง ไม่มีอะไรเข้า ไม่มีอะไรออก”
เธอดูตัวเลขโผล่ขึ้นมา หก แล้วห้า ทีละตัวยกขึ้นจากน้ำสีดำ พร้อมมงกุฎสาหร่ายเล็ก ๆ ไม่มีใครพูดอะไร หลังเสานั้น ข่าวลือค่อย ๆ กลายเป็นถนน เปียกและซีด เป็นริบบิ้นสีเทายาววางทอดไปทางแสงไฟบนฝั่ง
“เธอไปทัน” เขาพูด นิ้วหัวแม่มือของเขาพบผิวเปลือยตรงที่ปกเสื้อเลื่อนลง แล้วอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับ ราวกับกฎของทะเลใช้กับเขาด้วย “ถ้าไปตอนนี้ ตีหนึ่งก็ถึงบ้าน”
“รู้” ตัวเลขสุดท้ายพ้นน้ำ ทะเลนอนราบอยู่กับเสาเหมือนลมหายใจที่กลั้นไว้ ไม่ขึ้น ไม่ลง และถนนทุกหลาอยู่ตรงนั้น รอให้เธอเป็นคนที่จากไป
เธอเอนหลังจนศีรษะแตะไหล่เขา ริมฝีปากเขาขยับที่ลำคอเธอหนหนึ่ง คล้ายคำถาม เธอหันหน้าเข้าหามันเพื่อตอบ
น้ำนิ่งอยู่นานสามสิบเอ็ดนาทีตามการ์ด และเธอไม่เห็นตอนมันจบ เธอรู้สึกว่าเขาลุกขึ้น และโค้ตก็จากไปพร้อมกับเขา แล้วมือของเขาก็แบอยู่ในความหนาวตรงหน้าเธอ และเธอก็จับมันไว้ บนเนินเขา ประตูกระท่อมยังสว่างไฟ ข้างหลังพวกเขา น้ำใหม่สายแรกไหลเลื่อนผ่านตัวเลขต่ำสุด และถนนที่ไม่มีใครอยู่บนนั้นก็เริ่มกลับไปเป็นทะเล
