เธอเปลี่ยนห้องเก็บของให้เป็นห้องมืดในปีที่เธอเลิกไว้ใจให้ใครอื่นล้างฟิล์มให้ และหลอดไฟสีแดงเหนืออ่างล้างจานย้อมทุกอย่างให้เป็นสีของลมหายใจที่กลั้นไว้ — มือของเขา ถาดน้ำยา แถบฟิล์มเนกาทีฟที่หนีบและหยดน้ำอยู่เหนือพวกเขา
"เธอไม่ควรจ้องดูมันนะ" เขาพูด ใกล้พอที่จะรู้สึกมากกว่าได้ยิน "หม้อที่จ้องดูไม่มีวันเดือด อะไรแบบนั้น"
"นี่ไม่ใช่หม้อ" เธอยังคงโยกถาดต่อไป น้ำยาคงสภาพไหลเอื่อยเป็นระลอกช้าๆ บนกระดาษ และไม่หันกลับมา "นี่คือรูปถ่ายที่เธอถ่ายฉันโดยไม่ถาม"
"เธอปล่อยให้ฉันถ่าย"
"ฉันสังเกตเห็นว่าเธอกำลังทำ นั่นไม่เหมือนกับการปล่อยให้ทำนะ"
ตัวจับเวลาบนเคาน์เตอร์นับถอยหลังเก้าสิบวินาทีด้วยตัวเลขสีแดง และใต้ถาดสี่เหลี่ยมสีขาวยังไม่มีอะไรนอกจากเงาสีเทาราง ๆ รูปร่างของไหล่ที่เริ่มยืนยันตัวมันเอง
มือของเขาพบแอ่งหลังของเธอ โดยไม่ถามเช่นกัน และเธอปล่อยให้มันอยู่ตรงนั้นเหมือนที่เธอปล่อยให้ชัตเตอร์คลิกเมื่อคืนก่อน — การตัดสินใจที่เกิดจากการไม่หยุดมันเท่านั้น
"ไม่ว่าจะมีอะไรอยู่บนนั้น" เธอพูด "ฉันจะได้เห็นก่อน"
"เธอจะได้เห็น" เขาไม่ขยับมือ "เธอเห็นอยู่แล้วต่างหาก"
ภาพค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างที่มันเป็นเสมอ ช้าๆ แล้วก็พรวดพราดขึ้นมาทันที — ใบหน้าของเธอเองที่หันไปทางกล้องที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันอยู่ตรงนั้น ถูกจับภาพไว้ในวินาทีก่อนที่เธอจะเอ่ยชื่อเขาพอดี — และเมื่อตัวจับเวลาดังขึ้น ไม่มีใครในสองคนนั้นเอื้อมมือไปปิดมัน เพราะทั้งคู่ต่างกำลังมองสิ่งเดียวกันอยู่แล้ว