เจ็ดเดือนแล้วที่ทั้งสองคนปิดร้านด้วยกัน — พลิกป้าย นับเงินในลิ้นชัก ลากรถเข็นเล่มสุดท้ายที่มีหนังสือคืนไปวางบนชั้นที่โย้เยกอยู่ด้านหลัง — และตลอดเวลานั้นไม่มีใครสักคนหาเหตุผลที่จะแตะต้องอีกฝ่ายโดยตั้งใจได้เลย
คืนนี้รถเข็นมีหนังสือสี่สิบเล่ม และการปีนบันไดขึ้นไปถึงชั้นบนสุดสามชั้นจะปลอดภัยก็ต่อเมื่อมีคนช่วยยึดฐานไว้ เขายึดฐานไว้ให้ เธอปีนขึ้นไป
"หนังสือกวีอยู่ชั้นที่สอง" เธอตะโกนลงมา มือข้างหนึ่งหนีบหนังสือปกอ่อนที่เปื้อนรอยน้ำไว้แน่น "ฉันรู้ว่ากวีอยู่ตรงไหน" เขาพูด "ฉันเป็นคนจัดไว้เมื่อวันอังคาร" "งั้นก็ส่งขึ้นมาให้ถูกสิ"
เขาส่งหนังสือขึ้นไปทีละเล่ม หันสันหนังสือออกก่อนเสมอ ตามที่เธอเคยสอนไว้ตั้งแต่เดือนเมษายน และเธอก็สอดแต่ละเล่มเข้าช่องว่างโดยไม่มองลงมา — เธอจดจ่ออยู่กับชั้นหนังสือทั้งหมด ส่วนเขาจดจ่ออยู่กับล้อบันไดที่ล็อกไว้แน่น และเบรกที่เขาตรวจสองรอบแล้ว
เล่มสุดท้ายเป็นหน้าที่ของเธอที่จะจัดวาง หนังสือเล่มบางสีฟ้าที่ไม่มีปกหุ้ม เธอถือมันไว้นานกว่าที่ควรจะเป็น ราวกับว่าเธอเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเห็นรถเข็นว่างเปล่า
"หมดแล้ว" เขาพูด "ลงมาได้แล้ว"
เธอไต่ลงมาแบบที่ทำเสมอ ทีละขั้น มือข้างหนึ่งเอื้อมหาราวบันไดแต่กลับเจอไหล่ของเขาแทน เพราะราวบันไดถูกครองไว้หมดแล้ว — มือทั้งสองข้างของเขาอยู่ตรงนั้น จับราวไว้ข้างละข้าง ขนาบสะโพกของเธอ ราวกับกำลังประคองบันไดที่หยุดนิ่งมาสิบนาทีแล้ว
เธอหยุดอยู่ห่างจากพื้นแค่ขั้นเดียว นั่นทำให้สายตาของเธออยู่ในระดับเดียวกับเขาพอดี ใกล้พอที่จะไม่ต้องก้มหรือเงยหน้าเพื่อสบตากัน — สิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นเลยตลอดเจ็ดเดือนที่ผ่านมา ไม่ใช่โดยบังเอิญ และไม่ใช่โดยตั้งใจ
"ขั้นสุดท้าย" เขาพูด ไม่ถอยหลัง ไม่เอามือออกจากราวบันได "ฉันรู้ว่าพื้นอยู่ตรงไหน" เธอพูด แล้วก็ยังไม่ก้าวลงไป
ร้านกลั้นลมหายใจไว้แบบที่มันทำเสมอหลังปิดร้าน — ฝุ่นค่อยๆ เกาะตัว เครื่องทำความร้อนดังกุกกักอยู่ที่ไหนสักแห่งหลังชั้นหนังสือกวี — และอีกนานทีเดียวที่ไม่มีใครสักคนทำอะไรกับขั้นบันไดขั้นเดียวที่ยังเหลืออยู่ระหว่างเธอกับพื้น