Skip to main content

KatalogYavaş alevler1 dk

Kışlama

A pale, freckled woman with loose copper-red curls, a white beekeeping jacket slipped down off her bare shoulders over a thin ivory camisole and its netted veil hood hanging behind her, rests her forehead against the forehead of a lean Japanese man with a short black undercut; her eyes are closed and her hand lies on his bare chest where his khaki canvas jacket hangs unzipped, his hand at her side; a pale wooden hive box stands in the dark garden behind them.
Out, slow.

Arıların onlara nisanda öğrettiği ilk şey, aceleciliğin tehdit gibi okunduğuydu. Kasimir bunu bileğinin iç tarafına yediği bir iğneyle öğrendi; Odile ise onun bu iğneyi tek ses çıkarmadan karşılayışını ve kovan onu unutana dek kıpırdamadan duruşunu izleyerek.

O günden beri su altındaki insanlar gibi hareket ediyorlardı: üçüncü kat ve beşinci, bahçe kapısının ikisine ait tek bir anahtarı, avlu duvarına dayalı, incir ağacının altında tek bir kovan. Ağustosta bir yerde bu, yalnızca arılar için olmaktan çıkmıştı. Odile bunu fark etmişti. Kasimir'in de fark ettiğinden şüpheleniyordu.

O gece, bahardan önce kovanı son kez açacaklardı. Işık maviye dönüyordu, hava duman ve soğuk balmumu kokuyordu; Kasimir ona sırtını dönmüş, peçeyi boynundan uzak tutuyordu. "Sıkıştırıver," dedi.

Odile tülü santim santim yakasının içine itti. Parmak eklemleri Kasimir'in omurgasının üstündeki sıcak tene sürtündü ve onun nefesinin durduğunu hissetti — sonra, bile bile, yeniden başladığını. Nefes ver, yavaşça. Onlara öğretildiği gibi.

Fare önleyici ızgarayı taktılar ve kovanı katran kâğıdından kışlık paltosuna sardılar. Arıların ağır ve yavaş çıkacağı kadar soğuktu; biri Odile'nin eldiveninin üstünde yürüyüp manşetinin altına girdi.

"Kıpırdama," dedi Kasimir. Eldivenini parmak parmak çıkardı, elini avucu yukarı gelecek şekilde çevirdi; arı, yılın son poleniyle tozlanmış hâlde, ön kolunun çıplak iç yüzüne yürüdü. Kasimir bir parmak ucunu arının yoluna koydu. Arı üstüne tırmandı. Onu acele etmeden kovana, evine götürdü ve Odile'ye de aynı şekilde döndü.

Sonra peçeler çıkarıldı ve yüzlerinin arasında soğuktan başka bir şey kalmadı. Odile onun yüzünü hiç bu kadar yakından görmemişti. İkisi de geri çekilmedi.

"Yavaş," dedi Odile, her zamanki gibi. "Biliyorum," dedi Kasimir, her zamanki gibi.

Kasimir, bir şey ürküp uçacakmış gibi elini onun çenesine kaldırdı. Odile bütün mesafeyi onun tek başına almasına izin verdi ve dudakları onunkilere ulaştığında, bu ikisinin de şimdiye dek yaptığı en yavaş şeydi.

Arkalarında kovan katran kâğıdının ardından uğulduyordu; koloni uzun karanlık için ana arının etrafında sıkılaşıyordu, arıların bahara dek birbirini ısıtmak için hep yaptığı gibi.