Kutu dokuz gün boyunca yalnız yaşadığı ilk dairenin duvarına yaslı durdu; yan tarafında, bir başlığı birlikte kaldıran iki küçük gri figürün altında şu yazıyordu: İKİ KİŞİYLE KURULUR.
Herkesten isteyebilirdi. Bir yıldır masası onunkinin tam karşısında duran adamdan istedi — kahvesini nasıl içtiğini bilen ve bunca zamandır kolunun yenine bile bir kez olsun değmemiş adamdan. Adam matkabını getireceğini söyledi.
İşten sonra, ofiste hiç görmediği bir flanel gömlekle geldi; tek ampulün altında, halısız tahta zemine diz çöktüler, parçalar aralarında sıra sıra dizili. Adam talimatları kullanım koşulları okur gibi yüksek sesle okudu. Kadın cıvataları bir fincan tabağına ayırdı ve adamın ellerine bakmadı.
Dördüncü adım, biri yan rayı gönyesinde tutarken diğerinin cıvatayı sıkmasını istiyordu. Tek bir cıvata boyunca adamın omzu onun omzundan bir santim uzaktaydı ve ikisi de nefes almadı. Sonra adam topuklarının üstüne geri oturdu ve o bir santim yeniden bir kol boyu oldu.
Şemada gri figürler her şeyi omuz omuza yapıyordu. Onlarsa her şeyi bir kol boyu mesafeden yaptılar; bu iki kat uzun sürdü ve ikisi de bundan söz etmedi.
"Neden yüzleri yok?" diye sordu kadın, kâğıdı ampule doğru eğerek. "Birbirlerinden hoşlanıp hoşlanmadıkları anlaşılmasın diye," dedi adam, gözlerini alyan anahtarından ayırmadan.
Saat onu geçerken son cıvata yerine oturdu. Çerçeve odanın ortasında soluk ve çıplak duruyordu, henüz şiltesizdi. Kadın üstüne dikkatle oturdu, sonra daha az dikkatle; çerçeve dayandı.
Son sayfayı kaldırdı: bitmiş bir yatağın ayakucunda duran iki figür, onlara söylenecek bir şey kalmamış. "Bak," dedi. "Bundan sonra ne olacağını onlar da bilmiyor."
Adam çizime gerekenden uzun baktı. Sonra matkabı sessizce yere bıraktı, sanki bir şeyi uyandırabilirmiş gibi, ve kadının yanına oturdu. Çerçeve onun ağırlığını tek, alçak bir tahta sesiyle karşıladı; dizi kadının dizine değdi ve orada kaldı — bir yıldır ilk kez, ikisinden biri bir şeyin kalmasına izin veriyordu.
Kâğıt yüzü yukarı bakacak şekilde yere kaydı; gri figürler hâlâ omuz omuzaydı, şemanın bütün akşam istediği gibi. Adam ona döndü ve onun çoktan dönmüş olduğunu gördü.
