Kutunun üstünde yirmi dakika yazıyordu. Adam mutfaktaki zamanlayıcıyı yirmi ikiye kurdu; yirmi altı yıllık evliliklerinin on bir yılı boyunca her altı haftada bir yaptığı gibi — ilk seferden beri; o gün erken durulamış, kadın da işe, kimsenin söylemeye kıyamadığı bakır bir parıltıyla gitmişti.
Kadın bir sandalyeye yan oturmuştu, eski havlu omuzlarındaydı. Önünü kendisi yapıyordu, aynanın karşısında. Arkası adamındı: kendi göremediği tek yeri. Eldivenleri ona ilk uzattığında karar vermişti; orayı bilecek biri olacaksa, o kişi kocası olacaktı.
Bu gece, zamanlayıcı tıkırdarken, "Bu son kutu," dedi. Adam bekledi. "Beyazların çıkmasına izin vereceğim."
Adam itiraz etmedi; ağırbaşlı görüneceğini de söylemedi, söyleseydi kadın bunu ona hiç affetmezdi. Başının arkasına, bin kez yürüyüp geçtiğin ve şimdi başka bir mevsimde göreceğin bir tarlaya bakar gibi baktı. "O hâlde bunu ağır ağır yapacağım," dedi.
Zamanlayıcı çaldığında kadın kalkıp eviyenin üstüne eğildi. Adam musluğun suyunu bileğinin iç tarafına akıttı, su tam onun teninin sıcaklığına gelene kadar; sonra el duşunu aldı ve saç çizgisinden başladı.
Su önce kahverengi, sonra pas rengi, sonra berrak aktı. Adam devam etti. Eldivenleri çıkardı ve parmaklarını kadının ensesindeki ıslak saçlara daldırdı; durulanacak hiçbir şey kalmadıktan çok sonra bile.
"Çıktı," dedi kadın eviyeye doğru. "Biliyorum," dedi adam ve durmadı. Başparmakları kafatasının dibindeki iki kas şeridini buldu ve kadın kendisinden, o mutfağın yıllardır duymadığı bir sesin çıktığını duyana kadar bastırdı.
Havlu omuzlarından yere kaydı. İkisi de almak için eğilmedi. Adam kadının sırtının üstüne eğildi, ılık su ikisinin de ellerinden akıyordu, ve dudaklarını kulağının arkasındaki yere, on bir yıl önce ilk gümüş telin çıktığı yere koydu — o günden beri onun için sakladığı yere.
"Bırak," dedi kadın, hangisini kastettiğini söylemeden — musluğu, beyazları, akşamın geri kalanını. Adam onu belinden tutup kendine çevirdi, saçları adamın göğsüne damlıyordu, ve ikisi de suyu kapatmak için elini uzatmadı.
