Mart'ta ve bir kez daha Ekim'de geliyor, her seferinde gününün son randevusu olarak; dört yıldır kadın ona çay demleyip odadan çıkıyor. Bu ses dişlerini kamaştırıyor, diyor ona. Doğru olup da asıl sebep olmayan şeylerden biri bu.
Bu gece çay pencere pervazında soğuyor. Adam kapağı kaldırıp dayarken kadın taburenin öbür ucunda oturuyor ve piyanonun içi lambanın ışığına giriyor: bakır sarılı teller, sıra sıra keçe çekiçler, dikiş gibi sık çakılmış akort pimleri.
Adam neden kaldığını sormuyor. Ortadan bir tuşa basıp basılı tutuyor. Her nota, diyor, iki teldir, bazen üç, ve uyuşmaları gerekir. Bu ikisi uyuşmuyor, tam olarak değil. Kadın notanın altında onu duyuyor: yavaş bir dalgalanma, bir nabız, karar veremeyen bir şey.
"Buna vuru denir," diyor adam. "Birbirlerine yaklaştıkça yavaşlar. Durduğunda, aynı notadırlar." Akort anahtarını pime geçiriyor. "Durunca bana söyleyin."
Anahtarı, kadının göremeyeceği kadar az çeviriyor. Dalgalanma yavaşlıyor. Kadın, taburenin ikisinin ağırlığını taşıdığının farkında; adamın dirseğe kadar sıvadığı kolunun kendi çıplak kolundan bir parmak ötede durduğunun; dört yıl boyunca ön kapıda, eli çoktan kapı kolundayken söylenen "Baharda görüşürüz"lerin.
Tuşa yeniden vuruyor. Şimdi daha yavaş. Kasanın karanlığında birbirine doğru eğilen iki tel. Neredeyse.
Kadın elini, anahtarın üstündeki elinin üzerine koyuyor. Çevirmek için değil; yalnızca döndüğünde orada olmak için. Adamın eli onunkinin altında duruyor. Sonra devam ediyor, öncekinden de yavaş, kadının elini de beraberinde götürerek.
Vuru öyle uzuyor ki bir nabızla bir sonraki arasında neredeyse hiçbir şey kalmıyor. Adam artık tellere değil, ona bakıyor. Kadın ne zaman olduğunu söylemesi gerektiğini biliyor. Hiçbir şey söylemiyor.
Çok sonra kapak hâlâ açık, lamba hâlâ yanık, ve klavyenin ortasındaki bir nota kıl payı tiz bırakılmış, yarım.
"Sabaha kadar idare eder," diyor adam saçlarının arasına, ve kadın sesin artık onu rahatsız etmediğini fark ediyor.
