Skip to main content

KatalogKaranlık çökünce1 dk

Gece Açan Çiçek

A Black woman with a close-shaved head and deep brown skin sits on a dark wooden floor hugging her bare knees, her eyes closed and a faint smile on her lips, a dark green satin robe slipped off one shoulder; a bare-chested East Asian man with long black hair tied back and fine-line tattoos on his arm sits close behind her, one arm around her waist and his lips against her bare shoulder; behind them a tall window shows city lights at night, and a single large white flower blooms from a potted plant on the sill.
Now it's you.

"Başlıyor," diye fısıldadı kadın, avucu adamın göğsünde dümdüz, ve adam ne demek istediğini anlamadan uyanmıştı bile.

Bitki ona anneannesinin mutfağından bir çelik olarak gelmiş, üç ev boyunca peşinden taşınmıştı: bütün yıl hiçbir şeye benzemeyen, sırık gibi yeşil bir şey. Yılda bir gece çiçek açardı. Sabaha her şey biterdi. İki kez kaçırmıştı.

Lambayı yakmasına izin vermedi. Pencerenin altında, şehrin aşağıdan yolladığı ışıkta, tahta zemine oturdular — adamın sırtı yatağa dayalı, gömleği açık, kadın yeşil sabahlığıyla onun dizlerinin arasında. Pervazda tomurcuk uzun, solgun ve kapalı sarkıyor, içeriden geliyormuş gibi hafifçe titriyordu.

Hiçbir şey olmadı, hiçbir şey olmadı, sonra bir şey olmuştu bile: daha önce olmayan yerde beyaz bir dikiş izi. Fısıldaşıyorlardı, uyandıracak kimse olmadığı hâlde. Bir ara adam güldü; kadın parmaklarını onun ağzına koydu, adam onları öptü, kadın da parmaklarını orada şakanın gerektirdiğinden uzun süre tuttu.

Sonra koku geldi — önce ince bir iplik, neredeyse gardenya, altında daha sıcak bir şey — ta ki oda onunla dolana ve karanlık, sanki biri dökmüş gibi koyulaşana dek.

"Anneannem ona parti verirdi," dedi kadın. "Komşular sabahlıklarıyla gelirdi. Limonataya cin katılırdı." "Ya şimdi?" Kadın sırtını ona yasladı. "Şimdi sen varsın."

Saat biri geçince taç yapraklar birbirinden ayrılmaya başladı; öyle beyazdılar ki kendi ışıklarını yapıyor gibiydiler. Kadın bakmasını söylemek için döndü ve adamın çiçeğe bakmadığını gördü. Bir süredir bakmıyordu, diye anladı.

Söylemedi. Elini onun gömleğinin açık yakasından içeri kaydırdı, parmaklarının sırtında nabzını hissetti; arkasında çiçek açılmaya devam etti, nefes kadar yavaş, gören kimse olmadan.

Kendiliğinden tamamen açtı — her yaprak geriye kıvrılmış, bütün beyaz yüzü artık kimsenin bakmadığı bir odaya dönük. Koku gelmeye devam etti. Bütün gece onundu.

Saat dörde doğru kadın, adamın yataktan çekip indirdiği yorganın altında, yerde uyandı; adamın dudakları omzundaydı. Karanlığın son demlerinde çiçek kapanmaya başlamıştı. Bir süre onu seyretti, sonra yeniden sıcaklığa döndü ve onun kendisi olmadan bitmesine izin verdi.