Bire yirmi varken görüşme hâlâ sürüyordu — dünyanın öbür ucundaki bir sabahtan dokuz ses — ve çalışma odası karanlıktı; yalnızca adamın dizüstü bilgisayarı ve mikrofonunun üstünden geçen küçük kırmızı çizgi vardı.
Kadın gece yarısı yatmış ama uyuyamamıştı. Şimdi kapının eşiğinde yalınayak duruyordu, adamın işe giydiği gömlekle. Adamın üstünde yalnızca eşofman altı vardı — kamera kapalıydı — ve kulaklığı çıkarmadı.
"Kırk dakika," dedi adam sesini çıkarmadan, yalnızca dudaklarıyla, dört parmağını kaldırdı, sonra beş.
Aydınlık bir ofisteki biri bir çeyreğin rakamlarını anlatırken kadın odayı geçti ve masanın kenarına oturdu. Kırmızı çizgi, odanın onlara ait olduğu anlamına geliyordu; kuralı ona kimsenin söylemesi gerekmedi.
Sonra bir yabancı adamın adını söyledi. Adamın başparmağı tuşa gitti ve kadın kıpırtısız kaldı, bütünüyle, bir anda, adam gündüz sesiyle bir teslim tarihi hakkında iki cümle söylerken. Çizgi geri geldi. Kadın nefesini bıraktı.
Simge kırmızı kaldıkça kadına küçük şeyler serbestti: ayağı adamın dizine dayalı, parmak uçları köprücük kemiği boyunca, elinin tersi çene hattından aşağı, adamın slaytta nerede kaldığını unutacağı kadar yavaş. Adamın başparmağı her kıpırdadığında kadın duruyor ve elini olduğu yerde bırakıyordu.
Bir keresinde adam kimsenin sormadığı bir soruyu yanıtladı ve biri, kadının hiç görmeyeceği bir sabahtan, nazikçe güldü.
Bir buçukta küçük isimler birer birer griye dönüyordu. Pencere kapanınca adam kulaklığı boynuna indirdi ve oda öyle sessizleşti ki kadın fanın sesini duyabiliyordu.
"Kapandı mı?" dedi adam — alçak sesle, sanki hâlâ dinliyor olabilirmiş gibi.
Kadın cevap vermedi. Yavaşça adamın önünden uzandı, gömlek bir omzundan kaydı, dizüstü bilgisayarı avucuyla kapattı ve odadaki son ışık ikisinin arasında söndü.
