Kompartıman fotoğraftakinden küçüktü: bir duvara yaslanmış üst üste iki yatak, bir yastık kılıfından geniş olmayan bir pencere. Adam iki çantayı elinde tutarak kapıda durdu ve güldü — kendisini hakkıyla yenmiş şeylere sakladığı o kısa gülüş.
Evdeki yatakları öyle genişti ki artık görmez olmuşlardı: on sekiz yıl ve ortasından geçen, ikisinden hiçbirinin artık beklemeye zahmet etmediği bir sınır.
Alt yatak, pek kıpırdamayan tek bir insan genişliğindeydi. Kadın gecelik gömleğiyle üzerine oturdu; şehir tekerleklerin altında seyrekleşiyordu.
"Ben üstte yatarım," dedi adam, merdivene uzanarak.
Kadın onun bileğini yakaladı. Sıkıca değil — zemin kımıldamaya başladığında bir tutamağa tutunur gibi — ve adam sorunun nasıl cevaplandığını anlayana kadar bırakmadı.
Sığmak için yan yatmaları gerekti: kadının sırtı adamın göğsünde, adamın kolu kadının belinde. Bir süre bu hesaba güldüler, sessizce, çünkü duvarlar inceydi.
Sonra tren uzun bir virajda yana yattı, onlar da onunla birlikte yattılar ve gülüş kesildi. İstasyonlar kehribar renkli lekeler halinde geçiyordu ve aralarında, karanlık camda, kadının kendi yüzü, omzunda adamın ağzı.
Vagon her sallandığında adam onu geri çekti. Her durulduğunda kadın kaldı. Saat ikiyi geçince kadın ona doğru döndü; bu biraz pazarlık gerektirdi ve pazarlığın bir yerinde geceliğinin en üst düğmesinden vazgeçildi.
Gri bir ışıkta, kapıya vurulan bir tıkırtıyla uyandı: kıyıya kırk dakika. Adamın kolu bütün gece durduğu yerdeydi. İkisi de cevap vermedi. İkisi de kıpırdamadı.
"Bunu evde de yapabilirdik," dedi adam kadının saçlarına.
"Yapamazdık," dedi kadın ve storu sonuna kadar indirdi.
