Görevli onda kapıları kilitleyip anahtarı onlara bıraktı. Yalnızca su altındaki lambalar yanıyordu ve her şeyi maviye boyuyordu: fayansları, tavanı, kadının ellerinin üstünü.
Adam duvarın dibinde yüzüstü süzülüyordu, kolları gevşek. Kadın onun üstünde diz çökmüştü; adamın eski gri sweatshirt'ü üstünde, kronometre elinde. Nefes asla yalnız tutulmaz. Adamın ondan uymasını istediği tek kural buydu.
Her otuz saniyede bir kadın avucunu adamın kürek kemiklerinin arasına koyuyor, sudan tek bir parmak kalkıyordu: hâlâ buradayım. Kadının sorabileceği tek soru. Adamın verebileceği tek cevap.
Böyle gecelerle geçen bir yıl, ve kadın üçüncü dakikadan hâlâ nefret ediyordu. Adamın sırtı elinin altında sessizleşiyor, kalbi, yavaş ve kocaman, sanki dünyanın bütün vakti ondaymış gibi atıyordu. Üç on beşi geçtikten sonra bir yerde, kendisinin de nefes almadığını fark etti. Ondan önce başlamak istemiyordu.
Üç otuz. Onun avucu. Adamın parmağı. Üç kırk beş. Parmak daha yavaş kalktı ve kadın suyun kendi tarafında kalabilmek için fayansın kenarına sıkıca tutundu.
Dört dakika. Dört on. Havuz o kadar durgundu ki dipteki her lambanın titrediğini görebiliyordu.
Dört yirmide adam yüzeye çıktı. Kural şuydu: üç nefes, maske çıkar, bir el duvara, sonra tek kelime. İyiyim. Kadın duymak için eğildi.
Adam maskeyi saçlarına itti ve nefes aldı, bir, iki, üç kez, gözleri kadının gözlerinde. Sonra, onun yerine: "Gel buraya."
Kadın, adamın saçlarından süzülen su bileklerinden aşağı akana kadar eğildi ve onun için tuttuğu nefesi ona geri verdi. İlk ıslanan sweatshirt oldu. Yanlarında kronometre saymaya devam etti ve ikisinden hiçbiri onu durdurmak için elini uzatmadı.
