Gece saat bire kadar dört adamı tek kelime etmeden geri çevirmişti — bir milongada başını kaldırmazsın, o kadar. Bütün gece salonun öbür ucuna bakmıştı; beyaz gömlekli bir adamın da dans etmediği yere.
Cortina çaldı, pist boşalırken otuz saniyelik tango olmayan bir şey. Müzik sönünce kadın gözlerini kaldırdı; adam zaten bakıyordu. Çenesini bir kez oynattı. Kadın hiçbir şeye karar vermeden ayağa kalkmıştı bile.
Pistin kenarında konuşmadan buluştular. Adam kolunu açtı; kadın içine adım attı ve adamın eli kürek kemiklerinin altındaki çıplak yere, elbisenin bittiği yere yerleşti — sıcak, dümdüz, acelesiz.
Üçüncü tangoda kadın, adam nefes aldığında nefes alıyordu; yanağı adamın çenesinde, gözleri kapalı — adamın ağırlığının ona doğru gelip öylece kaldığı uzun bir adım.
Sonra yine cortina. Çevrelerindeki çiftler birbirini bıraktı ve sandalyelerine döndü.
Üç şarkı, sonra bırakırsın; bir tanda daha kalırsan, bütün salon bunun ne anlama geldiğini bilir. Adamın eli sırtından kımıldamadı. Kadınınki de adamın ensesinden.
Sonraki tanda daha yavaştı, sesinde bir çatlak olan bir keman. Onu dans etmekten çok, birbirlerine yaslanarak içinden geçtiler.
Vestiyerde adam paltosunu onun için açık tuttu ve tam olarak bırakmadı. "Adını bilmiyorum," dedi kulağının dibinde — aralarındaki ilk sözler.
Kadın paltoyu aldı ve yakasını kaldırdı. "Beni eve bırak," dedi. "Kapıda bir daha sor."
