İkinci buluşmalarında, panayırda, bir el falcısına beş dolar vermişti ki sevgilisinin falına baksın; o günden beri de bu işi sadece seyrederek öğrendiğini iddia ediyordu.
Yirmi yıl sonra, bulaşıklar yıkanmışken, kadın mutfak lambasının altında elini uzattı. "Hadi bakalım. Bilmediğim bir şey söyle bana."
Adam o eli iki elinin arasına aldı, gülmedi ve başparmaklarıyla düzleştirerek açtı.
"Hayat çizgisi." Bir parmak ucu başparmağının kavisinden aşağı indi; öyle yavaş ki kadın her kırışığın gevşediğini hissetti. "Burada kırılıyor. Baban hastayken o kış. Seni hep merdivende bulurdum." Bunu kimsenin bildiğini unutmuştu.
Sonra adamın parmağı, kadının parmaklarının hemen altındaki çizgiye kadar çıktı ve durdu. "Kalp çizgisi," dedi, daha alçak sesle. "Bu, geçmişle ilgili değil."
Çizgiyi işaret parmağına doğru takip etti ve ona önümüzdeki bir saati anlattı. Lambanın hâlâ yanıp yanmayacağını. Hırkayı, ve hangi düğmeyi. Omzuna ne fısıldayacağını, ve bunu fısıldamak için ne kadar zaman ayırmayı düşündüğünü.
Kadının eli çok hafifçe kapanmaya başladı. Adam onu başparmağıyla yeniden açtı. "Kıpırdama. Daha bitirmedim."
"Ya kader çizgisi?" Adam kadının parmaklarını teker teker çizginin üzerine kapattı, ayağa kalktı ve merdivene giden yol boyunca elini bırakmadı.
Lambayı söndürmek için kimse aşağı inmedi. Yanıldığı tek şey o oldu.
