Skip to main content

KatalogYabancılar1 dk

Katlar Arasında

A dark-haired man in his early thirties, white dress shirt open over his bare chest and navy tie loosened, leans with his eyes closed against a dark brushed-steel elevator wall; a curly-haired woman in a black dress slipping off her bare back leans into his chest, her forehead at his jaw, and his hand rests at her waist; only the dark steel wall is behind them.
Still okay.

Gece on ikiyi kırk geçe, bina yalnızca gece yarısından sonra çökebilen o kendine özgü sessizliğe gömülmüştü — karanlık cephenin tamamında yanan yalnızca iki pencere vardı, onunki on dördüncü katta, onunki dokuzuncuda, ikisi de binada kalan tek kişi olduğuna emindi.

Bu asansörü yıllardır paylaşıyorlardı, bundan fazlasını paylaşmadan — o, on dördü basmak için onun önünden uzanırdı, o da dokuzu basmak için onun önünden; aynı binada çalışan ve birbirinin adını öğrenmeye hiç gerek duymamış iki insanın alışıldık koreografisi.

O gece kabin onun için dokuzuncu katta durduğunda kadın zaten içindeydi, ve altı ile beş arasında bir yerde kabin sert bir sarsıntıyla durdu, tavan lambası iki kez titreyip söndü, geride yalnızca tuş panelinin ışığını bırakarak — ve ikisi de her zamanki koreografinin hiç gerektirmediği kadar yarım adım daha yakında kalakaldı.

Tavana yakın ızgaradan bir ses geldi, düz ve biraz sıkkın. "Yerinizi tespit ettik. Kırk dakika, belki daha az. İkiniz de iyi misiniz?" "İyiyim," dedi adam. "İyiyim," dedi kadın, bir an sonra, ve ikisi de başladıkları mesafeye geri çekilmedi.

Konuşmanın gidecek başka bir yeri olmadığında yabancıların konuştuğu gibi konuştular — onun katı, onun katı, ikisi de burada ne kadar süredir çalışıyordu, bunca zamandır nasıl bir kez bile yanlışlıkla diğerinin düğmesine basmamışlardı, bu birdenbire bir tür dikkatsizlik gibi görünmeye başladı.

Ses iki kez daha döndü. "Yirmi dakika. Hâlâ iyi misiniz?" ve ikinci kez adamın cevabı ilkinden daha yavaş geldi, kadınınki de onunkinden daha yavaş, sanki soru üstlendiği işi giderek daha az yapıyordu.

Aralarındaki pirinç panel kabinde kalan tek gerçek ışıktı, sıcak ve alçak, ve kadın kendini kapının üstündeki rakamlar yerine adamın ellerinin tersine bakarken buldu, adam da bir süredir telefonuna bakıyormuş gibi yapmayı bırakmıştı.

"Neredeyse geldik," dedi ses, ve bir kez daha sordu, ve bu sefer ikisi de hemen cevap vermedi — aralarında tutulmuş bir nefes geçti, kabin bunun etrafında küçülüp ısındı — sonunda ikisi de, niyetlerinden daha alçak sesle, iyi olduklarını söylediler.

Kabin sonunda sarsılıp tavan lambası yeniden yandığında, onları yolun kalanında aşağıya taşıdı ve kapılar lobide açıldı, camın ardındaki sokak simsiyahtı. Adam kıpırdayamadan kadın önden uzandı ve dokuzu bastı.

Kapılar boş lobinin önünde kapandı, ve bu sefer ikisi de onları durdurmak için elini uzatmadı.