Dokuz kıştır coupe, garajda takozların üstünde duruyor: düğünlerinden birlikte ayrıldıkları o araba. Ve dokuz kıştır neredeyse bitmiş durumda.
Saat on birde beyaz bornozuyla çıkıyor, soğuk betonda çıplak ayak, çünkü mutfaktaki radyo susmuş ve ev tutulmuş bir nota gibi gelmeye başlamış. Adam dirseklerine kadar kaputun altında. Garaj tiner, eski metal ve onun kokuyor.
“Şunu tut,” diyor adam ve el lambasını arkaya uzatıyor: uzun turuncu bir kablonun ucunda kafesli bir ampul, telin arasından bile sıcak, motorun üstünde küçük bir güneş gezdiriyor. Kadın onu sabit tutuyor. Yirmi dakika boyunca odada kıpırdamayan tek şey o.
Arabadan da eski bir kural var. Adam evde herhangi bir şeye dokunmadan önce, çamaşır odasındaki lavaboda, bileklerine kadar, kaba turuncu sabunla ovuyor. Ona dokunmadan önce de. Yirmi yıldır, kadın bir kez bile bu kuralı bozmasını istemedi.
Gece yarısına doğru adam, tekerlekli tamirci tahtasının üstünde dışarı kayıyor ve ona bakarak yatıyor; lamba tavan kirişlerine yavaş bir ışık seriyor. Arka cebindeki bezi arıyor. Kadın onu parmaklarının arasından önce davranıp alıyor ve düşürüyor.
“Lavabo,” diyor adam. Bu bir itiraz değil. Yirmi yıldır bir kural kılığında sorduğu bir soru.
“Bu gece değil.”
Adam doğrulup oturuyor. Elleri dizlerinin arasında açık sarkıyor, bileğe kadar simsiyah, ve onlara kuralı koyan adamın elleriymiş gibi bakıyor. Kadın lambayı çamurluğa bırakıyor, kafes parmaklıklarını duvara yansıtsın diye, soğuk zemine diz çöküyor ve adamın ellerini, birini sonra ötekini, bornozunun yakasına götürüyor.
Sabahleyin beyaz pamuğun boyunca baş parmak izleri var; siyah ve kesin, başını çevirdiği yerde biraz silinmiş. Bornozu elinde, uzun süre dolabın önünde duruyor. Çamaşır sepeti tam orada. Onu en arkaya, kışlık montların arkasına, yıkamadan asıyor.
