Skip to main content

KatalogYabancılar1 dk

Bir Oda Önde

A woman with a sleek chin-length black bob, her eyes closed and her head tipped back, a dark wool coat open and slipping off one bare shoulder over a black satin slip, leans against a bearded Black man with close-cropped hair in a white shirt open at the collar, his mouth at her shoulder and one hand at her waist; behind them a gilt-framed landscape painting hangs under a brass picture light in a dark gallery.
Last room.

Müze kasım cumalarında geç saate kadar açık kalırdı ve dokuz buçukta bekçiler galerileri, insanın bir evi söndürdüğü gibi söndürmeye başlamıştı: sırayla bir oda, en uçtan başlayarak, acele etmeden, özür dilemeden.

Kadın her hafta olduğu gibi yalnız gelmişti, adam da. İkinci salonda birbirlerini fark etmişlerdi, dördüncüde yine, sonra kimsenin açıklayamadığı düğmelerle dolu bir vitrinin yanında bir kez daha. Konuşmamışlardı. Her seferinde biri, ötekini çoktan orada buluyordu.

Arkalarında bir yerde bir düğme tıkladı. Az önce çıktıkları salon karardı, kapısı dikdörtgen bir boşluğa dönüştü. “Hollandalılardı onlar,” dedi adam, birinin ötekine söylediği ilk sözler. “Hollandalılarla işim bitmemişti.”

“Benim de,” dedi kadın, çoktan yürüyerek. “Hadi.”

Böylece karanlığın önünde ilerlediler, koşmadan, çünkü müzede koşulmaz, yalnızca ileri gidilir, odadan odaya, duvarlardaki her şeyden ve duvarlarda olmayan hiçbir şeyden söz ederek: bir ressam elleri bitmemiş bıraktığında neyi saklar, gökyüzü neden hep en son yapılır.

Adam yağmurdan girmişti; yağmur hâlâ yakasının yününde duruyordu. Kadın kokusunu alacak kadar yakın duruyordu, adam da küçük etiketi okuyormuş numarası yapmayı bırakacak kadar.

Son oda küçüktü ve tek bir tablo vardı içinde: geceleyin bir evde aralık bırakılmış bir kapı, zemine uzun, sarı bir şerit halinde yayılmış lamba ışığı. Bir bank vardı. İkisi de oturmadı. Koridordan bir bekçinin ayak sesleri geldi, acelesiz, sonra durdu ve bir kutunun içinde bir anahtar döndü.

“Sonuncusu,” dedi adam, neredeyse nazikçe, ve kadın onun tablodaki aralık kapıdan kendisine döndüğünü hissetti.

Sonra ışık gitti, bir anda ve bütünüyle, geriye iki insanın susmaya karar verirken çıkardığı ses kaldı. Adamın nefesi. Kadının kolu adamın koluna değiyordu. Kadın yüzünü gerektiği kadar, tek bir parmak kadar çevirdi.

Dışarıda, ön basamaklarda soğuk ikinci bir görüş gibi geldi. Kadın karanlıkta bir yerde eldivenini kaybetmişti; eli şimdi adamın palto cebindeydi, parmakları adamınkilere kenetlenmiş, ve bu bir eldiven değildi.

“Sana adımı söylemeliyim,” dedi adam. “Henüz değil.” Kadın onu sokağın tek ışıklı penceresine doğru basamaklardan aşağı çekti. “Bir sonraki odada sor.”