Bu kasımda saunayı yine soğuk buldular, ikisinin de saymak istemeyeceği kadar uzun süredir soğuktu, ve o, karısını çorapla donmuş çimenlerde balta taşımaya göndermek yerine çıraları kendi yardı.
Yılın ilk sert donuydu, çimenler ayak altında çoktan beyazlaşmış ve gevrekleşmişti, ve evi aldıkları yaz inşa ettiği küçük sedir kulübe, ikisinin de adını anınca kimin suçu olduğu tartışmasına dönüşmeden söyleyemediği bir bahardan beri boş duruyordu.
O inmeden önce sobayı çoktan harlamıştı, böylece kapıda onu karşılayan ilk sıcaklık zaten onundu, zaten bekliyordu, zaten doğruydu.
Onu her ateşlediklerinde hep aynı şekilde gitmişti: kepçeyi doldurur, taşların üstünde yarım saniye tutar ve ona sorardı, "Bir daha mı?" — o evet demeden asla dökmezdi, sanki tüm evlilik o küçük saygıya bağlıymış gibi.
Bu gece sorulmasını beklemedi. Soru ağzından çıkmadan kepçeyi elinden aldı ve ikisinin de dayanabileceğinden fazla su döktü, tıslama küçük odayı bütünüyle doldurana ve buhar etrafında, aldığı değil kendi kararı olan bir şey gibi yükselene kadar.
O sıcaktan çekinmedi. Onu izledi, yirmi yılın onu izleyerek öğrettiği o kendine özgü bilek dönüşünü, ve hiçbir şey söylemedi, çünkü o sessizlikte düzeltilmesi gereken hiçbir şey yoktu.
Islak saçı ensesine yapışmıştı, ve ikisi bir kelime daha etmeden önce eli oradaki çıplak teni buldu, tam iki kişi için yapılmış, bir fazlası için değil, dar sedir sırada yan yana.
Sıcağa artık dayanamayınca birlikte dışarı çıktılar, yalınayak, dona karşı neredeyse hiçbir işe yaramayan havlulara sarınmış, beyaz çimenleri gülerek koşarak geçtiler, nefesleri önlerinde karanlığa yükselirken — ikisi de içten içe öyle sıcaktılar ki kapıya varana kadar soğuğu hiç hissetmediler.
