Önceki gece onun sokağındaki parkmetreye bozuk para atmıştı, kendi sağduyusuna rağmen iki saat satın almış, o andan beri gerçekten saatin kaç olduğunu bir kez bile düşünmemişti.
Sekize az kala uyandı, onun yattığı yerde çarşafta soğuk bir iz ve ona hiç sormadan bir şeye çoktan karar vermiş bir odanın o kendine has sessizliğiyle. Pencere griye dönmüştü. Yatağın onun tarafı, son on dakikada olmadığını anlayacak kadar soğumuştu.
Orada uzanmış, buraya gelirken kendine çoktan prova ettiği versiyonu tekrar yaşıyordu — kolay olanı, gidişin seyirciye ihtiyaç duymadığı versiyonu — ve onu merdivende duyduğunda neredeyse inanmayı başarmıştı.
Gömleksiz çıktı yukarı, çıplak bedenine atılmış bir palto, ayakkabılarını merdiven başında çıkarmıştı ve sokağın soğuğu üzerinden hâlâ gitmemişti, iki parmağı arasında tuttuğu küçük, katlanmış bir kâğıt — taşıdığı değil, kendisine verilmiş bir şey gibi.
"İki saat," dedi, yatağa varmadan durarak, kapıya da varmadan. "Yetmediğini kötü bir şekilde öğrenmek istemedim."
Makbuzu komodin yerine yastığın üstüne, onun yanağının yanına bıraktı — bunun, ikisi de söylemese de, meselenin ta kendisi olduğunu anladı. Eli, ılık çarşafın altından belinin oyuğunu buldu, o kadar soğuktu ki irkildi — sonra yine kendi sağduyusuna rağmen güldü.
Kal kelimesi bütün o süre boyunca orada, elin altında duruyordu, ama ikisi de ona uzanmadı — zaten ağzına kadar dolu bir bardağa dokunulmadığı gibi, dokunmak onu taşırmaktan başka hiçbir işe yaramazdı.
Parkmetre saat onda yeniden bozuk para isteyecekti. On, şimdi değildi. Ve on geldiğinde, istemeye devam edebilirdi.