Yılın ilk soğuk sabahı gece boyunca onlara karşı dönmüş — nefesleri yatak odasının camını öyle yoğun buğulamış ki cam tek bir beyaz tabakaya dönüşmüş.
Adam ondan önce kalkar, gri ışıkta çıplak sırtıyla ayakta durur, bir dizi pencere pervazında, bir parmak ucuyla buğunun içine bir şeyler yazar.
Kadın elinin hareketini izler — yavaş ve kararlı — yazdığına bakmak için geri çekilişini izler, ve kadın onu okuyacak kadar uyanmadan önce avucuyla silişini izler.
"Ne yazıyordu?" "Hiçbir şey." "Hiçbir şey yazdın." "Tekrarlamaya değmeyecek bir şey yazdım," der ve bunun meseleyi kapattığını düşünerek yatağa döner.
Kapatmaz. Kadın orada uzanır, camın odanın nefesiyle buğulanıp açılmasını izler, şimdi boş, orada bir şey olduğunu kanıtlayacak hiçbir şey bırakmadan.
Çarşafı da alarak kalkar, ayakları altında soğuk zemin, ve adamın durduğu yere gider. Cama uzun ve bilerek nefes verir, adamın buğulattığı yeri yeniden buğular.
Harfler hayalet gibi soluk geri döner, adamın parmağının diğer nemden daha sert bastığı her yerde — yeni buğunun altında bir filigran gibi, buğu kenarlardan incelmeye başlayana kadar okunabilir.
Kadın okumayı bitirmeden adam çoktan arkasındadır, göğsü sırtına, dudakları omzuna değecek kadar yakın, nefesi camda onunkiyle birleşir ve sadece sıcaklıkla onu yeniden silmeye başlar.
"Yapma," der kadın, ve hem sözleri kastederek, hem onu, hem de ikisini birden.
Açılmakta olan cama bir parmak uzatır, kendi sıcaklığı şimdiden aleyhine çalışırken, ve ikisi de buna izni olup olmadığına karar veremeden, onun yazdığının altına bir kelime yazar.
