Saat sekizde içeri girer, tabelayı çevirdikten sonra, ve kapının hemen iç tarafında bir yabancı gibi durur — bir zamanlar bu odanın her santimini bilen biri gibi değil.
"Bunu kapatmanı istiyorum" der, ceketini çıkarmaya başlamıştır bile, sanki kadın bir şeyi kabul etmiş gibi. Kadın o söylemeden hangisi olduğunu bilir. O çizgiyi altı yıl önce kendisi çizmişti, serbest elle — şablonsuz, ikinci bir deneme olmadan — çünkü o zamanlar adamın bedeninin şeklini, ne oldukları için bir kelimeye sahip olmaktan çok daha uzun süredir ezbere biliyordu.
Bu gece neden olduğunu sormaz. Bunun yerine bir çift eldiven giyer — şıkırtısı kapalı dükkânda fazla yüksek çıkar — ve oturmasını söyler.
Adam, çalışma lambasının altında çıplak göğsüyle koltuğa yerleşir, ve işte orada, tam bıraktığı yerde durur: en alt kaburgası boyunca kesintisiz bir çizgi, alnından çenesine kendi profili, kalemi bir kez bile kaldırmadan çizilmiş.
Kadın yeni şablonu üstüne yerleştirir ama bastırmaz. Eldivenli bir parmak silinmesi gereken şekli izler ve eli, çizginin çeneden boğaza döndüğü yerde durur.
"Kapat" der adam. "Neyle?" diye sorar kadın, ve bunu gerçek bir soru olarak sorar, mesleki bir soru olarak değil.
Eldivenini parmak parmak çıkarır ve vazgeçmeden önce tepsiye bırakır. Çıplak başparmağı eski çizgiyi eskisi gibi bulur — aynı açı, aynı sakin baskı. Tek bir yatak ve bozuk bir vantilatörün olduğu o yaz, elinden yeniden yükselir.
Makine tepside kalır, soğuk ve sessiz. Lamba ikisinin üzerinde yanmaya devam eder, hiç bastırmadığı şablon bir köşeden kıvrılmaya başlar, ve avucu, başparmağının artık izleyecek hiçbir şeyi kalmadıktan çok sonra bile adamın kaburgalarına yapışık kalır.
