Skip to main content

KatalogYavaş alevler1 dk

Bütün Gökyüzü

A full-figured Latina woman with long dark wavy hair pinned loosely up, her cream silk blouse open and slipping off one shoulder, kneels close with two fingers hooked into the open breast pocket of a bare-chested Pacific Islander man with dark curly hair in an unbuttoned denim shirt; his hand rests at her waist, their faces inches apart in warm lamp light, a dark coffee table blurred in shadow behind them.
One piece left, and neither of them reaches for it.

Beş aylık perşembe akşamları onun sehpasındaki yapboza akıp gitti, ve beş aydır hep aynı yaz gökyüzü parçasıydı bu — sadece mavi, takip edilecek tek bir kenarı olmayan tek renkten bin parça, ton tona karışıp giderken sonunda yalnızca kartonun dokusu ayırt etmeyi üstleniyor.

Bu gece geriye tek bir boşluk kaldı, tam ortada, ve adam henüz cebine uzanmadı.

Kadın bunu bir saat önce fark etti. Hiçbir şey demedi, parça hâlâ boş bir köşede saklanıyormuş gibi kutuyu iki kez çevirişini izledi, saatin onu geçip gitmesini izledi, ve yalana rağmen tutunmasını izledi.

— Kahve soğumadan önce de sendeydi, diyor kadın. Adam inkâr etmiyor. Bunun yerine kupasını dikkatle bırakıyor, bitirmeye henüz hazır olmadığı her şeyle yaptığı gibi.

— Onu bitiren kişi olmak istemedim, diyor adam. — Bu bir cevap değil. — Bittiğinde, diyor adam, gelecek hafta için bahanen ne olacak? — Bir bahaneye ihtiyacım olacağını hiç düşünmemiştim, diyor kadın, bunu bir düzeltme olarak söylemek isterken, bambaşka bir şey gibi ulaştığını kendi kulağıyla duyuyor.

Diz üstünde minderlerin arasındaki mesafeyi geçiyor, hiçbir şey sormadan, ve gözlerini bulmadan önce parçanın şeklini adamın göğsünde buluyor — eskimiş pamuklu kumaşın altında küçük, sert bir kare, hakikati o kadar süredir cebinde taşımaktan ılık.

Parmakları cebe giriyor. Adamın eli yukarı kalkıyor, onu durdurmak için değil, sadece belinin altında durmak için, sanki orası dışında durulacak anlamlı bir yer yokmuş gibi.

Parçayı dışarı çıkarmıyor. Elini onun çevresinde kapalı tutuyor, adamın çarpan kalbine düz bir şekilde bastırarak, ve dudaklarını onunkiyle aynı hizaya getirmek için gereken son birkaç santimi kaldırıyor yüzünü.

Masanın üzerindeki gökyüzü beş ay öncesiyle tıpatıp aynı derecede tamamlanmamış kalıyor, bütüne tek bir mavi parça uzaklıkta, ve artık ikisi de ona bakmıyor.