Kapı vuruşu bitmeden kim olduğunu anlar — iki kısa, bir uzun, bu kapının ikisinin de eline cevap verdiği beş yıl boyunca kullandığı aynı düzen.
Merdiven boşluğunun ampulü altında, sahanlıkta duruyor, bir omzunda spor çantası, öğleden önce gideceğini, bu sefer kesin olarak gideceğini, artık ilgisi kalmayan bir şehirdeki bir çekmecede anahtarının takırdamasını istemediğini söylüyor.
Anahtarı avucunun içinde düz tutarak uzatıyor — beş yıl aynı anahtarlığa takılı kalmaktan bir kenarı parlamış pirinç, ama bu kilide tek bir kez bile girmemiş.
Kadın anahtara bakıyor, ona değil. "Hiç kullanmadın." "Gerek olmadı." "Hâlâ da yok," diyor ve iki eli de olduğu yerde kalıyor.
İleri değil geri adım atıyor, kapıyı yüzüne kapatıyor — çarpma denemeyecek kadar yavaş, kaza denemeyecek kadar kararlı.
Sürgü merdivenin sessizliğinde yüksek sesle kapanıyor, kadın avucunu kapının iç yüzüne yapıştırmış öylece duruyor — tam da öbür tarafta pirincin onun yumruğunda ısınıyor olması gereken noktada.
"Bunu ne yapmamı istiyorsun," diyor adam tahtanın ardından — soru olmaktan çok, sorabileceği son şey.
"Kullan," diyor kadın, ağzı neredeyse kapının dokusuna değecek kadar yakın, elini çekmeden.
Sessizlik öyle uzuyor ki kadın, adamın anahtarı hâlâ yumruğunda sıkılı merdivenlerden indiğini düşünmeye başlıyor. Sonra — beş yıl önce kendisi için kesilmiş ve bir kez bile doldurulması istenmemiş bir kilidi bulan metal — bir sürtünme sesi, tutulan bir nefes, ve dönüş.
