Art arda dokuz Ekim, ritüel hiç değişmemişti: kadın yüzü siyah markörle çiziyor, bıçağı ona uzatıyordu; adam da onun çizgilerini izleyerek oyuyor, burnu kesmeye göre hep çok dar çizildiği için bir kez olsun şikâyet etmiyordu.
Bu geceki balkabağı, gazete kâğıdından yumuşamış masada aralarında duruyordu; göz çukurlarının civarında bir yerde adamın dikkati tükenmişti — elleri parmak eklemlerine kadar soğuk, bileklerine kadar içiyle yapışkandı, koluna yapışan bir çekirdek ipliği sanki o şeyle tartışıp kaybetmiş gibi görünüyordu.
"Parmağını kesivereceksin," dedi kadın. "Temiz çizgiler çizdim. Onları izlemiyorsun." "Cerrah değilim ki," dedi adam. "Cerrah olman gerekmiyor," dedi kadın, "dikkatli olman gerekiyor." Dikkatli değildi. Kadın bu yüzden bir kez bile rahatsız olmamıştı.
Kapağın son parçası ayrıldığında mumu içine yerleştirdi, kibrit tutuşana kadar avucuyla korudu ve sorulmadan kadının arkasından uzanıp ışığı söndürdü.
Mutfak bir anda karardı — tezgâh, saat, artık ardında hiçbir şey kalmayan pencere — ve geriye kalan tek ışık kadının çizdiği yüzdü, aralarındaki masada turuncu yanıyor, ikisinin gölgesini de duvara, yalnız durdukları hiçbir andan daha uzun, fırlatıyordu.
Adam havluya uzanmadan önce kadın onun bileklerini yakaladı ve onu öylece lavaboya götürdü, her bileğe bir el, musluğu adamın hep sevdiği, dokuz yıl sonra bile hatırladığı ılıklığa açtı.
Su, iç ve çekirdeklerin üzerinden, ve iki kişinin artık sadece elini yıkadığını iddia etmekten vazgeçmesine özgü o belirli sürenin üzerinden aktı. Adam elini çekmedi. Kadın da önce bırakmadı — başparmaklarını onun bileğinin ince derisine bastırmış, suyun altında nabzının hızlandığını hissederek öylece durdu; ikisi de kadının kötü çizdiği ama adamın doğru oyduğu bir şeyin turuncu ışığında yandan aydınlanıyordu.
Pencerenin dışında bütün sokak karanlığa ve sessizliğe gömülmüştü; aralarında, sırada ne varsa onunla aralarında artık temizlenmiş elleri ve hâlâ bırakmayan kadının elinden başka hiçbir şey yoktu.
