Geçit günde iki kez suya gömülüyor, günde iki kez yeniden çıkıyordu; kulübenin sahibi saatleri çaydanlığın yanına bir kartla bırakmıştı. Pazar gecesi: 23.40'ta çıkar, birde yine suyun altında. Ondan sonrası yarın öğlen.
Sabah sekizde işi vardı. Deposu doluydu, kapının yanında bir çanta duruyordu; paltosunu giymiş, yolu kendi gözleriyle görmek için set duvarına inmişti, bu da henüz hiçbir şeye karar vermemenin bir yoluydu.
Adam onu beyaz işaret direğinin yanında buldu; derinlik, siyah rakamlarla, bir fit bir fit aşağı boyanmıştı, en üsttekiler çoktan kurumuştu. Onu tanıyalı üç ay olmuştu ve bu, ikisinin ilk tam hafta sonuydu. Sormadan arkasında duvara oturdu, paltosunu ikisinin etrafına açtı.
Sıcaklık kazağından geçti, onun hep sakladığı bir şey gibi. “Durgun su,” dedi adam saçlarına doğru. “Gelgit duruyor. Yarım saat, belki. Ne içeri bir şey giriyor, ne dışarı bir şey çıkıyor.”
Rakamların çıkışını izledi. Altı, sonra beş; her biri küçük bir yosun tacıyla kara sudan yükseliyordu. İkisi de konuşmadı. Direğin ardında söylenti yavaş yavaş yola dönüşüyordu; ıslak ve soluk, anakaranın ışıklarına doğru uzanan uzun gri bir kurdele.
“Yetişirsin,” dedi adam. Başparmağı yakasının kaydığı yerde çıplak teni bulmuştu ve orada kıpırdamadan kaldı, sanki denizin kuralı ona da geçerliymiş gibi. “Şimdi çıkarsan. Birde evde olursun.”
“Biliyorum.” Son rakam sudan çıktı. Deniz, tutulmuş bir nefes gibi direğe karşı düzdü; ne yükseliyor ne çekiliyordu; yolun her metresi oradaydı, onun giden biri olmasını bekliyordu.
Başı onun omzunu bulana dek geriye yaslandı; adamın ağzı boynunda bir kez kıpırdadı, bir soru gibi bir şey. Cevap vermek için yüzünü ona çevirdi.
Karta göre durgunluk otuz bir dakika sürdü ve kadın bittiğini görmedi. Adamın ayağa kalktığını, paltonun onunla birlikte gittiğini hissetti; sonra adamın eli soğukta önünde açıktı, o da tuttu. Tepede kulübenin kapısı ışıklı duruyordu. Arkalarında yeni suyun ilk dalgası en alttaki rakamın üstünden kaydı ve üzerinde kimse olmayan yol yeniden deniz olmaya başladı.
