Netleşmeyi reddeden bir odada uyandı — pencere soluk bir leke, kapı pervazı duvarın içinde yumuşayıp erimiş, yatağın diğer ucunda ise yalnızca doğru büyüklükte olduğu ve nefes aldığı için tanıyabildiği sıcak bir şekil vardı.
Gözlüğü koridordaydı, karanlıkta kendi elleriyle astığı bir paltonun cebinde katlanmış halde, nereye düşeceğini hiç düşünmeden. Gece birde bu karar makul görünmüştü. Şimdi, tavan bembeyaz bir hiçliğe dönüşmüşken ve onun sesi ölçemediği bir mesafeden uyanık olup olmadığını sorarken, o kadar da makul görünmüyordu.
"Ben getiririm," dedi, çoktan hareket etmiş bile, ve koridorun uzunluğunun izin vermemesi gereken bir hızla geri döndü; gözlük açık avucunda, verilen değil de iade edilen bir şey gibi uzanıyordu.
Eline baktı. Eli görebiliyordu — yakındaki şeyleri hep görebilmişti, sorun bu olmamıştı hiç — ve onun üstünde, yalnızca ana hatlarından tanıdığı bir bulanıklık vardı: onun olacak kadar geniş, durgun, sabırlı.
"Henüz değil," dedi ve gözlüğü almadı.
Adam olduğu yerde kaldı, gözlük hâlâ avucunda açık, kadının kendisinin bile tam olarak çözemediği bir isteği açıklamasını bekleyerek. "O zaman buraya gel," dedi kadın. "Sadece bir bulanıklık olmaktan çıkman için ne kadar yakın gerekiyorsa o kadar."
Gözlüğü aralarındaki çarşafın üstüne bıraktı — kapalı, katlı, verilmiş değil ertelenmiş bir karar gibi — ve eğildi, yüzü bulanıklığın içinden parça parça netleşene kadar: ağzının kenarındaki bir çizgi, bir günlük sakal, gözleri — ama bu kadar yakından, düzeltmeye hiç ihtiyacı olmayan kadının kendi gözleriydi.
"İşte," dedi kadın, sanki adam bir şeyi tamir etmiş gibi. Adam gözlüğü kadının eline bir santim bile yaklaştırmamıştı ve odanın geri kalanıyla, koridorla ya da kapının yanında bekleyen paltoyla ilgili ne yapmayı düşündüğünü sormadı. O da bekleyebilirdi.
Gözlük çarşafın üstünde kapalı kaldı. Yüzünün ötesindeki her şey hâlâ yumuşak, bağışlayıcı bir bulanıklıktı ve adam bu kadar yakın kaldığı sürece, kadın bunun ikisinin de ihtiyaç duyduğu tek cevap olmasına izin verdi.
