O daha oturmadan bile, bitmemiş formülü bileğinin iç kısmına ve boynunun dibine sürmüştü, aynı partiden iki kat, ve ona ikisine de henüz güvenmemesini söylemişti.
"Bir parfümün ilk yirmi dakikası yalan söyler," dedi, şişeyi kapatırken. "Bergamot, aldehitler — ilk koklayışta en gür olan kazanır, ve bu asla işin gerçeği değildir. Drydown'u beklemen gerekiyor."
"Ne kadar?" "Ne kadar sürerse." Bileğini aralarında kaldırdı, talimat kılığına girmiş bir meydan okuma, ve adam başını ona doğru eğdi, sana söndürmemen söylenmiş bir aleve eğildiğin gibi.
Ağzı derisinin bir nefes üstünde kaldı, değmeden, ve bunun yerine içine çekti — önce narenciye, keskin ve parlak, o adını koyarken bile şimdiden incelmekte olan.
"Limon." "O gidiyor." "Altında yeşil bir şey var." "O da gidiyor." Nabzı bir kez attı onun durgunluğuna karşı, uzun zamandır izin verdiğinden daha yakın bir şeye, ikisinin de o gece yüksek sesle söylemek istemediği bir şey.
On dakika sonra narenciye gitmişti ve yerine daha yuvarlak bir şey gelmişti, parlak yerine sıcak, ve adam başını kaldırmadan bunu söyledi. "Henüz değil," dedi kadın, sormadığı bir soruya karşılık.
On dokuzuncu dakikada son parlaklık da derisinden silinip gitmişti, ve altında yatan şey sonunda adlandırılacak kadar uzun süre kıpırtısız kaldı — amber, ılık bir deri gibi bir şey, artık formülden çok ona benzeyen bir şey.
"Şimdi," dedi, ve başını geriye attı, sürdüğü ikinci yeri ortaya çıkararak, daha aşağıda, boynunun dibinde, lambanın oradaki küçük sıcak parıltıyı yakaladığı yerde, tam da bunu bekleyen.
