Montu boğazına kadar iliklenmiş, bir eli zaten kapı koluna gitmiş, ama o hâlâ konuşuyor — neredeyse bir saattir konuşuyor, pek de önemli olmayan şeyler hakkında, cümleyi sürdürerek kapının hâlâ sadece bir kapı kalmasını, henüz bir vedaya dönüşmemesini sağlıyor.
"Gitmem lazım," diyor. Bu gece ilk kez söylemiyor. "Saat birde de öyle demiştin," diyor o, yoldan çekilmeden. "Senin suçun." "Kabul ediyorum."
Omzunun üzerinden, mutfak saati 1:58'i gösteriyor — dedesinden kalma eski kurmalı saat, pili yok, hafızası yok, kendi kendine düzelen hiçbir şeyi yok. On dakikadır dakika ibresinin yükselişini izliyor, kaynamasını aslında görmek istemediğin bir tencereyi izler gibi.
"Bu gece saatler geri alınıyor," diyor, onu bakarken yakalayarak. "Unutmadan halletsem iyi olur." Bunu bir bahane gibi söylüyor, çünkü öyle, ve ikisi de bunun bir bahane kalmasına izin veriyor.
Bir sandalyeyi duvara doğru sürüklüyor ve çoraplarıyla üstüne çıkıyor, iki parmağıyla akrep ile yelkovana uzanıyor, dikkatlice, ürkebilecek bir şeye dokunur gibi. "Şunu tut," diyor, sandalyeyi kastederek. O ise ellerini onun üzerine koyuyor, kalçalarına düz bir şekilde, aslında hiçbir şeyi tutmadan — sandalye zaten bir yere gitmiyor — ve o da onu düzeltmiyor.
Yelkovanı geriye doğru çeviriyor, tık tık, ikiyi geçiyor, birbuçuğu geçiyor, biri çeyreği geçiyor, ve odada rakamdan başka hiçbir şey değişmiyor.
Aşağı iniyor. Saat yeniden biri gösteriyor. "İşte," diyor. "Bu saati iki kez yaşayacağız."
Kapıya bakıyor. Sonra hâlâ üzerinde olan montuna. Sonra düğmeleri açmaya başlıyor, en üsttekinden, yavaşça, kuralın gerçekten kendisi için de geçerli olup olmadığını sınıyormuş gibi — geri verilen bir saatin ikisine de mi ait olduğunu, yoksa yalnızca ona mı.
Saat, aceleye getirmeden ikiye doğru tıklamaya devam ediyor, bu sefer kimse saymıyor, ve yeniden önemli olduğunda ikisi de artık bakmıyor.