Bütün gece kar yağmıştı ve ikisinden biri bile fark etmemişti. Kadın bunu saat yedide öğrendi, adamın mutfağının fayanslarında yalınayak, üstünde adamın kazağı ve pek başka bir şey yokken; aşağıdaki sokak bembeyaz ve yumuşacık olmuş, öyle sessizleşmişti ki buzdolabının uğultusunu duyabiliyordu.
Tezgâhın üstünde eski bir radyo vardı, düğmeli olanlardan, ve içinden bir kadın sesi kapanan yerleri alfabetik sırayla okuyordu, yavaş ve düz, sanki bütün sabah onundu, herkesinki de öyle. Abbott Kütüphanesi, kapalı. Allerton Kliniği, öğlen açılıyor.
"Listede neredesin?" diye sordu adam kapıdan. "W," dedi kadın. "Wexler." Neredeyse koca bir alfabe uzakta.
Adam radyoyu tezgâhtan aldı ve yatak odasına geri taşıdı; kadın da radyonun peşinden gitti, insanın bir koridor boyunca müziğin peşinden gittiği gibi — yani adamın peşinden. Adam radyoyu yatağın yanında yere bıraktı. Baxter Street Yüzme Havuzu. Briar Hill. C harfi bir türlü bitmek bilmedi.
İkisi de bu anlaşmayı yüksek sesle söylemedi. Wexler kapanırsa kadın kalabilirdi, ve bu karın işi olurdu. Kapanmazsa külotlu çorabını nereye düştüyse orada bulacak, gitmeyi hafif gösterecek bir yol da bulacaktı. Havanın kendi yerine seçmesini istemenin küçük bir korkaklık olduğunu biliyordu. Ağır battaniyenin altında adama yaslandı ve seçimi havaya bıraktı.
Delancey. Eastgate. Fairmount Kütüphanesi, kapalı. Adamın eli kazağın etek ucunu buldu ve orada kaldı, kaldırmadan, kadının kalçasında ılık bir ağırlık olarak; ses H harfinde ilerledi, ve K'lerin bir yerinde kadın artık hiçbir ismi duymaz oldu — yalnızca kaloriferin tıkırtısını, ve adamın boynuna değen nefesinin değişişini.
M'ye gelince adam onun üstünden uzandı, upuzun ve ılık bütün bedeniyle, ve düğmeyi tık diye ses gelene kadar çevirdi.
Sessizlik karın indiği gibi indi: birden, ve her yere. "Bilmek istemiyor musun?" dedi kadın. "Hayır," dedi adam, saçlarının içine.
Demek ki o da gitmişti — bahane, kadının yerine karar veren hava. Alfabenin geri kalanı dışarıda, beyaz şehrin bir yerinde okunmadan kaldı, ve adamın eli hâlâ kalçasındaydı, bekliyordu. Kadın battaniyenin içinde ona doğru döndü, ve hiçbir bahaneye ihtiyacı olmadığını fark etti.
