Gece yarısına doğru davet ikisine ve Tamsin'in bulaşık yıkama sesine inmişti. Inés iki kez iyi geceler demişti. Dev de. İkisi de gitmemişti.
“Montlar yatağın üstünde,” diye seslendi Tamsin duvarın ardından, akan suyun üstünden. “Sizinkini alın.”
Misafir odası karanlıktı, ikisi de lambaya uzanmadı. Yatak, başkalarının kışlarından yapılmış alçak bir tepeydi; yün, kadife, sokağın soğuğu hâlâ dikişlerin arasında. İki yıllık davetler boyunca bir kapının arkasında hiç baş başa kalmamışlardı.
Inés'inki en altındaydı. İki koluyla kazdı, Dev de yanında kazdı, yığın kaydı, ve ağır karanlığın altında eli bir bileğin etrafında kapandı.
İkisi de kıpırdamadı. Dev'in nabzı Inés'in parmaklarına vurdu, hızlı, sonra o kadar hızlı değil, sanki onun için yavaşlatmayı seçiyormuş gibi. Mutfaktan bir ışık bıçağı zemine uzanıyor, yatağa varmadan duruyordu.
“Bu benim kolum,” dedi Dev, çok alçak sesle. “Biliyorum,” dedi Inés, ve bırakmadı.
Dev elini onunkinin altında çevirdi, yavaşça, dökmekten korkulan bir şeyi çevirir gibi. Alnı Inés'in şakağına indi. Öyle durdular, yünü ve kışı soluyarak, iki yıl bir parmak aralığına sığmış.
“Buldunuz mu?” Tamsin'in sesi, neşeli, musluk hâlâ akıyordu.
Dev'in ağzı Inés'in dudağının köşesindeydi, değmeden, soruyordu. “Henüz değil,” diye karşılık verdi Inés ve yüzünü son parmak aralığı kadar çevirdi.
Montlar yataktan geri kalan yolu da kaydı. Hiçbiri eğilip almadı. Mutfakta su akmaya devam etti; karanlık odada lamba kapalı kaldı; ve ikisinden biri bir kol aramaya gitmeden önce uzun zaman geçti.
