พอเที่ยงคืน งานเลี้ยงก็เหลือแค่พวกเขาสองคนกับเสียงแทมซินล้างจาน อีเนสบอกราตรีสวัสดิ์ไปแล้วสองครั้ง เดฟก็เช่นกัน แต่ไม่มีใครกลับ
“เสื้อโค้ตอยู่บนเตียงนะ” แทมซินตะโกนผ่านกำแพง เหนือเสียงน้ำที่ไหลอยู่ “ของใครของมันเลย”
ห้องรับรองแขกมืด และไม่มีใครเอื้อมไปหาโคมไฟ เตียงเป็นเนินเตี้ย ๆ ที่ก่อขึ้นจากฤดูหนาวของคนอื่น ขนสัตว์ กับผ้าลูกฟูก ไอเย็นจากถนนยังค้างอยู่ตามตะเข็บ สองปีของงานเลี้ยง และพวกเขาไม่เคยอยู่กันตามลำพังหลังบานประตูสักครั้ง
โค้ตของเธออยู่ใต้สุด เธอใช้สองแขนขุดค้น เขาขุดอยู่ข้าง ๆ กองเสื้อไถลลงมา และใต้ความมืดหนัก ๆ นั้น มือเธอก็ปิดลงรอบข้อมือข้างหนึ่ง
ไม่มีใครขยับ ชีพจรของเดฟเต้นกระทบปลายนิ้วเธอ เร็ว แล้วก็ไม่เร็วนัก ราวกับเขาเลือกที่จะทำให้มันช้าลงเพื่อเธอ จากครัว แสงเป็นเส้นคมดั่งใบมีดพาดผ่านพื้น และหยุดอยู่ก่อนถึงเตียง
“นั่นแขนฉันนะ” เขาพูดเสียงต่ำมาก “รู้ค่ะ” เธอตอบ และไม่ปล่อย
เขาพลิกมือใต้มือเธอ ช้า ๆ เหมือนพลิกสิ่งที่กลัวจะหก หน้าผากของเขาโน้มลงแตะขมับเธอ ทั้งสองยืนอยู่อย่างนั้น หายใจเอากลิ่นขนสัตว์และฤดูหนาวเข้าไป สองปีที่ถูกกักไว้ในช่องกว้างหนึ่งนิ้ว
“เจอหรือยัง” เสียงของแทมซิน สดใส ก๊อกน้ำยังไหลอยู่
ปากของเขาอยู่ที่มุมปากเธอ ไม่แตะ แต่ถาม “ยังเลย” อีเนสตะโกนตอบ แล้วหันหน้าไปอีกหนึ่งนิ้วสุดท้าย
เสื้อโค้ตไถลหลุดจากเตียงไปจนหมด ไม่มีใครก้มลงเก็บ ในครัวน้ำยังไหลต่อ ในห้องมืดโคมไฟยังคงดับ และกว่าจะมีใครไปหาแขนเสื้อก็ใช้เวลานานทีเดียว
