พวกเขาจัดให้เรานั่งโต๊ะเดียวกัน
ใครสักคน ที่ไหนสักแห่ง มองผังที่นั่งแล้วคิดว่านั่นคือความหวังดี เพื่อนเก่า คนที่จัดผังที่นั่งไม่มีทางรู้หรอก
เขาถือแก้วไว้ในมือข้างหนึ่ง มีเจ็ดปีปรากฏอยู่บนใบหน้า และยังตั้งใจฟังด้วยท่าทางเดิมที่เขาเป็นมาตลอด — ก้มคาง เงยตา ราวกับสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปคือสิ่งเดียวที่กำลังเกิดขึ้นในห้องนี้
"เธอดู—" เขาเริ่ม
"อย่า" ฉันพูด
"—เหมือนเดิม" เขาพูดจบจนได้
วงดนตรีเล่นทำนองช้าๆ ขึ้นมา รอบตัวเรา คู่ที่แต่งงานแล้วและคู่ที่เกือบจะแต่งลุกขึ้นเอื้อมหากัน
เขาไม่ได้เอ่ยถาม เขาลุกขึ้น ยื่นมือออกมา และรอ — อย่างที่เขารอเสมอมา ราวกับเขามีเวลาทั้งคืน ราวกับเขาตัดสินใจไว้แล้วว่าค่ำคืนนี้จะจบลงอย่างไร
ฉันทำผมแบบที่เขาเคยชอบ ฉันบอกตัวเองว่าฉันลืมไปแล้วว่าเขาชอบมัน
นั่นคือคำโกหกครั้งที่สองของคืนนี้ และคืนนี้ยังอ่อนนัก