ผ่านมาสิบสองปี เขาก็ยังถาม
นั่นแหละคือสิ่งที่เป็นเขา ผู้ชายคนอื่นเลิกถาม — พวกเขาคิดเอาเอง หรือลืม หรือไม่อยากได้ยินคำตอบอีกต่อไป แต่เขายังถามทุกครั้ง ราวกับคำตอบอาจเปลี่ยนไป ราวกับเธออาจกลายเป็นคนใหม่ในช่วงระหว่างมื้อค่ำกับความมืด
บางครั้งเธอก็เป็นเช่นนั้นจริง
"ยังอยู่ไหม" เขาถาม ลูกๆ อยู่ห่างไปสองห้อง และในที่สุด ในที่สุดก็เงียบลง
"ยังอยู่" เธอตอบ
เขาพบส่วนโค้งของไหล่เธออย่างที่เราหาสวิตช์ในบ้านที่อยู่มาหลายปี — โดยไม่ต้องมอง ไม่ต้องคิด แน่ใจ
"เธอแน่ใจนะ" เขาพูด คราวนี้ไม่ใช่คำถาม เป็นถ้อยคำที่เขาชอบเอ่ย เพราะเขาชอบได้ยินเธอเอ่ยกลับมา
"สิบสองปี" เธอพูด "ฉันแน่ใจ"