เหลือกล่องอยู่ใบเดียว
ทั้งคู่รู้ดีว่ามันไม่เคยเกี่ยวกับกล่องเลย — มันวางอยู่ในตู้กลางทางเดินมาสามสัปดาห์ เป็นข้ออ้าง เป็นธุระค้างคา เป็นเส้นด้ายที่ไม่มีใครยอมตัดให้ขาด
เธอมาวันอังคาร เพราะวันอังคารแปลว่าเขาจะอยู่บ้าน เขาเปิดประตูราวกับยืนรออยู่หลังบานนั้นมาตลอด
ห้องว่างเปล่ากว่าที่เธอจำได้ และเงียบจนดังขึ้นเพราะความว่างนั้น ทุกเสียงที่ทั้งคู่ไม่ได้เปล่งออกมาเข้าไปเติมเต็มทุกห้อง
"อยู่ในตู้นั่นแหละ" เขาพูด
"รู้แล้วว่าอยู่ไหน"
เธอรู้จริง เธอรู้ว่าพื้นไม้แผ่นไหนยวบ สวิตช์ตัวไหนติดขัด เตียงด้านไหนเย็นลงก่อน เธอรู้จักที่นี่อย่างที่เรารู้จักเพลงที่ตัดสินใจจะเลิกฟัง
เธอไม่ได้ขยับไปทางตู้นั้น
"งั้นก็เอาไปสิ" เขาพูด เขาเองก็ไม่ขยับเช่นกัน
ไม่มีใครเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมา